Zdravo & Dobrodošli na Radio Poljubac
Možete nas naći na Follow us on Facebook Follow us on Twitter Linked In Flickr Watch us on YouTube My Space Blogger
Zdravo Gost, ako čitate ovo, to znači da niste registrovani. Kliknite ovde da se registrujete u nekoliko jednostavnih koraka, uživaćete u svim odlikama našeg Foruma. Imajte na umu da su zabranjeni nepristojni ili besmisleni nikovi (bez brojeva ili slova nasumice).
Sign Up

+ Odgovor Na Temu
Strana 1 od 2 1 2 ZadnjaZadnja
Prikaz rezultata 1 do 10 od 11
  1. #1
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    1 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Jovan Jovanović Zmaj

    Shirley Temple / Širli Templ

    (23. april 1928. - 10. februara 2014.)






    Širli Templ (engl. Shirley Temple) je rođena 23. aprila 1928. u Santa Moniki, Kalifornija, a preminula 10. februara 2014. u Vudsajdu, Kalifornija. Bila je američka glumica i diplomata.

    Prvih milion dolara zaradila je pre svoje desete godine. Najveću popularnost je doživela krajem tridesetih godina 20. veka snimajući filmove za studio "Tventiet Senčeri Foks" (Twentieth Century Fox). Tumačila je glavne uloge u 14 kratkih i 43 dugometražna igrana filma.




    Širli Templ osvojila je Oskara sa 6 godina




    Posle završetka filmske karijere služila je u svojstvu američkog delegata na Generalnoj skupštini Ujedinjenih nacija (1969—70), šefa protokola SAD (1976-77) i ambasadora u Gani (1974—76) i Čehoslovačkoj (1989—92).

    Dobitnik je specijalne nagrade Američke filmske akademije za mlade glumce 1935, nagrade Kenedi centra 1998. i nagrade za životno delo Udruženja filmskih glumaca 2006. Godine 1999. Američki filmski institut ju je svrstao na listu 50 najvećih filmskih legendi. Svoju zvezdu na Holivudskoj stazi slavnih dobila je 1960.

    Udavala se dva puta i imala je troje dece (dve kćerke i sina).




    Za svaki film po 56 lokni




    Filmografija



    1934., "Ustani i navijaj"




    1934. "Mala gospođica Marker"




    1934. "Sjajne oči"




    1939., "Mala princeza"




    "Haidi", 1937. godine




    Nalazi se na 18. mestu liste ženskih legendi američkog filma Američkog filmskog instituta.*

    Po njoj je nazvan jedan od najpopularnijih bezalkoholnih koktela.








    Izvor: Wikipedija; seecult.org; liveinternet.ru;fanpop.com; telegraf.rs; haoss.org; prolog.rs; miss-shirley-temple.tumblr.com; 31.media.tumblr.com; fanpop.com; B92;
    Attached Images
    Last edited by Lena; 21.03.2016 at 11:50.
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  2. Who Said Thanks:

    Agata (06.02.2016)

  3. #2
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    1 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Alfredo James "Al" Pacino / Al Pacino

    Alfredo James "Al" Pacino / Al Pacino

    (25. travnja 1940.)​








    Alfredo James "Al" Pacino (25. travnja 1940.), proslavljeni američki filmski i kazališni glumac, dobitnik nagrada Oscar, Emmy i Tony. Oscara za najbolju mušku ulogu dobio je 1992. godine za ulogu u filmu Miris žene.

    Nikada se nije oženio, no sa glumicom Beverly D'Angelo ima blizance koji se zovu Anton i Olivia (rođeni 2001.), a još prije je dobio kćerku Julie Marie sa Jan Tarrant.




    Slade je veliki obožavalac žena, i po mirisu pogađa koje parfeme žene upotrebljavaju.Pukovnik pleše tango sa prekrasnom Donom (Gabrielle Anwar). – „Miris žene“​




    Rani život


    Pacino je rođen 25. travnja 1940. u New Yorku, na Manhattanu, u obitelji Salvatorea Pacina, Talijana i Rose Gerard, Amerikanke. Roditelji su mu se razveli kad imao dvije godine, nakon čega se Al preselio s majkom u Bronx, živjeti s djedom i bakom, koji su podrijetlom bili sa Sicilije. Njegov otac Salvatore preselio se u Kaliforniju, radeći kao prodavač osiguranja i vlasnik restorana.

    Pacino je pohađao glumačku školu na Manhattanu.

    Zbog teških vremena, otac mu je morao zatvoriti restoran početkom devedesetih. Salvatore Pacino umro je 1. siječnja 2005. s 82 godine.




    Michael Corleone (Al Pacino) in The Godfather (1972).​




    Karijera


    1960-te


    1966. je pohađao klasu legendarnog glumačkog učitelja Leeja Strasberga (s kojim će se pojaviti 1974. u filmu Kum II). Gluma je bila talent koji je posjedovao od djetinjstva, iako je ostao bez novca i krova nad glavom. Krajem desetljeća, osvojio je nagradu Obie za predstavu The Indian Wants the Bronx i nagradu Tony za najboljeg sporednog glumca u predstavi koja je igrala na Broadwayu, Does the Tiger Wear a Necktie?. Na ekranu se prvi put pojavio u televizijskoj seriji N.Y.P.D. 1968., i nezapaženom debiju na filmu, "Me, Natalie" iste godine.




    Me, Natalie​




    1970-te


    U filmu iz 1971. The Panic in Needle Park, u kojem je glumio ovisnika o heroinu, privukao je pozornost redatelja Francisa Forda Coppole.
    Pacinov put do slave počeo je nakon uloga Michaela Corleonea u Coppolinu blockbusteru iz 1972., mafijaškom filmu Kum, i Franka Serpica u filmu Serpico1973.




    Kum II​




    Iako je nekoliko poznatih glumaca, između ostalih Robert Redford, Warren Beatty, i malo poznati Robert De Niro, pretendiralo na ulogu Michaela Corleonea, redatelj Coppola odabrao je relativno nepoznatog Pacina, što je izazvalo konsternaciju među šefovima studija. Uloga mu je donijela prvu nominaciju za Oscara za najboljeg sporednog glumca. 1973. Pacino je nastupio u vrlo uspješnom Serpicu.




    Serpico​




    1974. Pacino je reprizirao ulogu Michaela Corleonea u vrlo uspješnom nastavku Kum II, koji je proglašen ravnim originalu. 1975. požnjeo je novi uspjeh filmom Pasje poslijepodne, temeljenom na istinitoj priči o pljačkašu banaka, Johnu Wojtowiczu.

    Tijekom sedamdesetih, Pacino je imao četiri nominacije za Oscara za najboljeg glumca za uloge u filmovima Serpico, Kum II, Pasje poslijepodne i ...I pravda za sve.

    Pacino je nastavio glumiti u kazalištu, što mu je donijelo drugu nagradu Tony, za ulogu u predstavi The Basic Training of Pavlo Hummel. Nastupio je u glavnoj ulozi u predstavi Richard III., unatoč slabom odazivu kritike.







    1980-te


    Pacinova karijera zapala je u krizu početkom osamdesetih, i njegova pojavljivanja u kontroverznim filmovima Cruising i humornoj drami Autor! Autor! bila su pokopana od strane kritike. Uloga Tonyja Montane u filmu Lice s ožiljkom iz 1983., redatelja Briana DePalme, bio je njegov vrhunac karijere. Pacino je zaradio nominaciju za Zlatni globus za ulogu kubanskog kralja narkotika.

    Kasnije je, u intervjuu, Barbari Walters priznao da je Tony Montana njegova najbolja uloga u karijeri.







    Revolucija iz 1985. bila je neuspjeh na komercijalnom planu, a i kritičari nisu imali lijepe riječi za film, što je rezultiralo četverogodišnjom Pacinovom apstinencijom od filma, a u međuvremenu se vratio kazalištu. Vratio se filmu 1989. s filmom More ljubavi.







    1990-te


    Pacino je zaradio novu nominaciju za Oscara za ulogu Big Boy Capricea u kino hitu Dick Tracy (1990.), a nakon toga slijedila je njegova najslavnija uloga, ona Michaela Corleonea, u Kumu III. Konačno je osvojio Oscara za najbolju glavnu ulogu, za portret depresivnog, razdražljivog i umirovljenog slijepog pukovnika Franka Sladea u filmu Martina Bresta Miris žene (1992.). Iste godine bio je nominiran i za najbolju sporednu ulogu za film Glengarry Glen Ross, što je Pacina učinilo prvim glumcem u povijesti koji je zaradio dvije nominacije za uloge u dva različita filma iste godine, te koji je osvojio Oscara za glavnu ulogu (kao i Jamie Foxx 2005.). Tijekom te godine, Pacinu je ponuđena uloga Batmanova neprijatelja Two-Facea u vrlo uspješnoj animiranoj seriji o Batmanu, ali ju je odbio. Okrenuo se ulogama u uspješnim kriminalističkim dramama kao što su Carlitov način (1993.), Donnie Brasco (1997.), Probuđena savjest (1999.) i Nesanica(2002.).




    "Insomnia" - Detectiv Will Dormer Jacket​




    1995. Pacino je nastupio u filmu Michaela Manna, Vrućina, u kojem se on i druga filmska ikona, Robert De Niro, pojavljuju zajedno na filmu prvi put. (Iako su obojica glumili u Kumu II, nisu se pojavili u istoj sceni. Ovo pojavljivanje izazvalo je mnogo pozornosti jer su ih tijekom godina dosta uspoređivali). 1997. Pacino je zaradio odlične kritike glumeći Sotonu u nadrealnoj drami Đavolji odvjetnik.

    Od Mirisa žene nije bio zaradio nijednu novu nominaciju za Oscara, ali je osvojio dva Zlatna globusa poslije 2000., prvo nagradu Cecil B. DeMille za životno djelo na filmu, a drugu za ulogu za hvaljenoj miniseriji HBO-a, Anđeli u Americi.

    Pacino je odbio mnoge velike uloge u svojoj karijeri, kao što su one Han Sola u Ratovima zvijezda, satnika Willarda u Apokalipsi danas, Jimmyja Conwaya u Dobrim momcima, Richarda Shermana u nikada snimljenom remakeu The Seven Year Itch, i Edwarda Lewisa u filmu Zgodna žena. 1996. je bio kandidat za ulogu generala Manuela Noriege u biografskom filmu Olivera Stonea, sve dok se Stone nije odlučio da će ipak snimati film Nixon. Pacino je dobio i svoju zvijezdu na Stazi slavnih u Hollywoodu.







    2000-te


    Pacino je nedavno odbio ponudu da posudi glas Michaelu Corleoneu u igrici Kum, jer mu se glas promijenio otkad je početkom sedamdesetih glumio Michaela u prva dva nastavka Kuma. Kao rezultat svega, tvrtki Electronic Arts nije bilo dopušteno upotrebljavanje Pacinova lika ili glasa u igri, iako se lik Corleonea pojavio u njoj.

    Pacino je 2003. nastupio u HBO-ovoj miniseriji Anđeli u Americi u ulozi odvjetnika Roya Cohna. Pacino još glumi u kazalištu, a okušao se i u režiranju filmova. Iako The Local Stigmatic još nije objavljen, njegov film prikazan na festivalu, Chinese Coffee zaradio je dobre recenzije. Na AFI-jevoj listi 100 najboljih pozitivaca i negativaca u zadnjih 100 godina, on je drugi glumac koji se pojavio na obje liste: na "listi pozitivaca" s ulogom Franka Serpica, a na "listi negativaca" s ulogom Michaela Corleonea.







    U listopadu 1997., Pacino je stavljen na četvrto mjesto 100 najvećih filmskih zvijezda svih vremena u izboru časopisa Empire, a kasnije se pojavio i na prvom mjestu u izboru britanskog Channel 4.




    Privatni život


    Iako se nikad nije ženio i sa statusom vječnog neženje, Pacino ima troje djece. Prvo, Julie Marie, je njegova kćer s profesoricom glume Jan Tarrant. Osim nje, ima i blizance, Anton i Oliviju, s bivšom djevojkom Beverly D'Angelo.







    Nagrade


    Oscari


    Nominiran: Najbolji sporedni glumac - Kum (1972.)
    Nominiran: Najbolji glumac - Serpico (1973.)
    Nominiran: Najbolji glumac - Kum II (1974.)
    Nominiran: Najbolji glumac - Pasje poslijepodne (1975.)
    Nominiran: Najbolji glumac - ...I pravda za sve (1979.)
    Nominiran: Najbolji sporedni glumac - Dick Tracy (1990.)
    Nominiran: Najbolji sporedni glumac - Glengarry Glen Ross (1992.)
    Pobjednik: Najbolji glumac, Miris žene (1992.)​




    GLENGARRY GLEN ROSS​




    BAFTA nagrade


    Nominiran: Najbolji novi glumac - Kum (1973.)
    Nominiran: Najbolji glumac - Serpico (1975.)
    Pobjednik: Najbolji glumac - Kum II (1974.)
    Pobjednik: Najbolji glumac - Pasje poslijepodne (1976.)
    Nominiran: Najbolji sporedni glumac - Dick Tracy (1991.)​




    Emmy nagrade


    Pobjednik: Najbolji glavni glumac u miniseriji ili filmu - Anđeli u Americi (2004.)​




    Anđeli u Americi​




    Zlatni globusi


    Nominiran: Najbolji glumac - drama - Kum (1973.)
    Pobjednik: Najbolji glumac - drama - Serpico (1974.)
    Nominiran: Najbolji glumac - drama - Kum II (1975.)
    Nominiran: Najbolji glumac - drama - Pasje poslijepodne (1976.)
    Nominiran: Najbolji glumac - drama - Bobby Deerfield (1978.)
    Nominiran: Najbolji glumac - drama - ...I pravda za sve (1980.)
    Nominiran: Najbolji glumac u mjuziklu ili komediji - Autor! Autor! (1983.)
    Nominiran: Najbolji glumac - drama - Lice s ožiljkom (1984.)
    Nominiran: Najbolji glumac - drama - More ljubavi (1990.)
    Nominiran: Najbolji sporedni glumac - Dick Tracy (1991.)
    Nominiran: Najbolji glumac - drama - Kum III (1991.)
    Nominiran: Najbolji sporedni glumac - Glengarry Glen Ross (1993.)
    Pobjednik: Najbolji glumac - drama - Miris žene (1993.)
    Pobjednik: Nagrada Cecil B. DeMille (2001.)
    Pobjednik: Najbolji glumac u miniseriji ili televizijskom filmu - Anđeli u Americi







    Filmografija


    1971. Panika u Parku droge Bobby
    1972. Kum Michael Corleone Honorar: $35,000
    1973. Strašilo Francis Lionel 'Lion' Delbuchi
    Serpico (1973) Frank Serpico
    1974. Kum II Michael Corleone Honorar: $500,000+10% profita
    1975. Pasje poslijepodne Sonny
    1977. Bobby Deerfield Bobby Deerfield
    1979. ...I pravda za sve Arthur Kirkland
    1980. Noćno kruženje Steve Burns
    1982. Autor! Autor! Ivan Travalian
    1983. Lice s ožiljkom Tony Montana
    1985. Revolucija Tom Dobb
    1989. More ljubavi Frank Keller
    1990. Dick Tracy Big Boy Caprice
    Kum III Michael Corleone Honorar: $5,000,000
    The Local Stigmatic Graham
    1991. Frankie i Johnny Johnny
    1992. Miris žene Frank Slade
    Glengarry Glen Ross Ricky Roma
    1993. Carlitov način Carlito 'Charlie' Brigante
    1995. Vrućina Vincent Hanna
    Two Bits Gitano Sabatoni
    1996. Looking for Richard Redatelj
    Gradska vijećnica John Pappas
    1997. Đavolji odvjetnik John Milton
    Donnie Brasco Benjamin 'Lefty' Ruggiero
    1999. Samo igra Tony D'Amato
    Probuđena savjest Lowell Bergman
    2000. Chinese Coffee Harry Levine Redatelj
    2002. Simone Viktor Taransky Honorar: $11,000,000
    Nesanica Will Dormer
    Skandal Eli Wurman
    2003. Svježa krv Walter Burke
    Anđeli u Americi Roy Cohn
    Gigli Starkman
    2004. Mletački trgovac Shylock
    2005. Sve za lovu Walter Abrams
    2007. Oceanovih trinaest (2007) Willie Bank
    88 minuta Jack Gramm







    Izvor: wikipedija; giantbomb.com; mojtv.hr; mudremisli.net; pinterest.com; velvet_peach.tripod.com; bereal-smm.blogspot.com; nvyn.com; movieforums.com; filmjackets.com; pinterest.com; article.wn.com; youtube.com; bioloskiblog.wordpress.com; zlatnadjeca.com; youtube​
    Last edited by Lena; 07.04.2016 at 23:23. Razlog: prenos u biografije
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  4. Who Said Thanks:

    Agata (06.02.2016)

  5. #3
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    0 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Luigina "Gina" Lollobrigida / Gina Lollobrigida​

    Luigina "Gina" Lollobrigida / Gina Lollobrigida​

    (4. srpnja1927.)​







    Djetinjstvo


    Rođena je u Subiacou, mjestašcu pedesetak kilometara udaljenom od Rima. kao Luigina Lollobrigida, draga od četiri kćeri Giovannija Mercurija, vlasnika malene tvornice pokućstva, i Giuseppine, kućanice. Ginetta, kako su je roditelji zvali odmila, bila je tvrdoglavo i uporno dijete: već u predškolskoj dobi tražila je od roditelja da ima svoju sobu, onu veću, a da drugu dijele njezine sestre Giuliana, Maria i Fernanda. Bila je iznimno dobra učenica: osim izvrsnim ocjenama, isticala se smislom za umjetnost, pa je već u nižim razredima osnovne škole bila u dramskoj sekciji, a u crkvenom zboru počela pjevati s deset godina.

    Nakon završetka rata, u kojem se obitelj seljakala po malim mjestima u okolici Rima kako bi lakše izdržala opću glad i neimaštinu, Gina je odlučila nastaviti školovanje. Izborila je skromnu stipendiju i 1945. upisala Akademiju likovnih umjetnosti u Rimu.







    Prvi uspjesi


    Kako joj otac i majka nisu bili u mogućnosti financijski pomagati, snalazila se kako je znala i umjela: pozirala je kao model, a onda se, zbog mogućnosti zarade, 1947. prijavila i na natjecanje za Miss Italije. Iako je publika najburnije pozdravila upravo njezin izlazak na pistu, na tom je natjecanju osvojila treće mjesto. (Prva je bila Lucia Bose, koja je također postala poznata glumica, ali se više proslavila brakom s legendarnim španjolskim toreadorom Dominguinom). Iako nije ponijela lentu Miss Italije, Ginina raskošna ljepota nije ostala nezamijećena: odmah je počela dobivati filmske ponude. Bilo je to ne samo doba kad su talijanski redatelji masovno uzimali naturščike, već i vrijeme - poratno - kad je talijanska filmska industrija doživjela najveći procvat: svi koji su nešto značili u svijetu filma, sjatili su se u Cinecitta, filmski grad u okolici Rima, u kojem se snimalo po stotinjak filmova godišnje. Iako je u Vječni grad došla s posve drugim planovima - da studira likovnu umjetnost - Gina Lollobrigida nije odoljela: 1946. prihvatila je malu ulogu u filmu"Aquilla nera" (Crni orao) jer je honorar, za njezine tadašnje standarde, bio upravo astronomski - 1000 lira dnevno.​

    O filmu kao životnom odabiru još nije razmišljala, iako je dobila još nekoliko manjih uloga, toliko malih da joj se ime nije našlo na odjavnoj špici. Nakon nastupa u ekranizaciji Donizzettijeve opere "Lucia di Lammermoor" (1947.) shvatila je da bi bilo nesmotreno prokockati prilike koje su joj se pružale.​




    "Aquilla nera" – Crni orao




    Brak


    Na dočeku 1947. godine upoznala je Milka Škofiča, mladog slovenskog liječnika, koji je radio u Međunarodnoj organizaciji za izbjeglice (IRO), čiji su se uredi nalazili u blizini studija Cinecitta. Ginina majka, koja je sanjala da joj se kćer uda za liječnika, bila je oduševljena, pogotovo kad su se Gina i Milko 14. siječnja 1949. vjenčali. Obred je bio atipičan: u crkvici na 2000 metara nadmorske visine na planini Terminillo u okolici Rima, mladenci su razmijenili bračne zavjete - u skijaškim odijelima. Milko Škofič brzo je shvatio da je pred njegovom suprugom obećavajuća karijera i daje treba pažljivo voditi, pa je godinu dana nakon vjenčanja napustio medicinu i postao Ginin menadžer.​

    1947. dobila je prvu, doduše malu, ulogu. Riječ je bila o filmu "Ludosti zbog opere" (Follie per l'opera) redatelja Maria Coste, u kojoj je nastupao slavni bariton Tito Gobbi. Gina je prije toga već nastupila u Costinom filmu "Ljubavni eliksir", ekranizaciji istoimene opere, i uz istog opernog pjevača. "Ludosti zbog opere" prikazane su ne samo u Sjedinjenim Američkim Državama (gdje je Ginino ime bilo napisano kao Lollo Brigida), već i u Sovjetskom Savezu, kao prvi zapadnjački film nakon Drugog svjetskog rata.​




    Bila je jedna od najlepših žena na svetu, seks-simbol 50-ih i 60-ih godina 20. veka, prva zvezda italijanske kinematografije posle Drugog svetskog rata




    Uspon karijere​


    A kad je Gini sljedeće godine Mario Costa ponudio ulogu u filmu-operi "I pagliacci", zatražila je milijun lira honorara, u to doba nezamislivo visoku svotu, no Costa je pristao. Iako je film mlako primljen, novinski stupci bili su puni tekstova o Gininoj "neponovljivoj ljepoti". Nakon sljedećih filmova ("Mlada ne može čekati", "Alina", "Srca bez granica") počelo se pisati kako je Gina Lollobrigida, a ne vespa, talijanski udarni izvozni proizvod, i nije trebalo dugo čekati na poziv iz Hollywooda. Javio joj se filmski mogul Howard Hughes, i tako je Lollo 1950. stigla u filmsku Meku.​







    Howard Hughes dolazio joj je u apartman poslije ponoći s cijelim orkestrom, tražio da plešu do zore, a nakon tri mjeseca ponudio joj je ugovor na engleskom. Odbila ga je potpisati dok ne dobije prijevod. Bogatog ekscentrika to je silno uvrijedilo, pa je Gina sljedeći dan spakirala kovčege i vratila se u Rim. Talijanski redatelji odmah su je zasuli ponudama, pa je u samo nekoliko godina (početkom pedesetih) snimila desetak filmova, među kojima su joj neki obilježili karijeru: "Grad se brani", "Fanfan la Tulipe" sa slavnim Gerardom Philipeom, "Krah, ljubav i fantazija", "Rimljanka" po romanu Alberta Moravije, "Supruga za jednu noć"....​




    „Kraljica od Sabe“




    Naučila je francuski i engleski, što joj je pomoglo da postane jedna od najtraženijih europskih glumica, te ubrzo počela osvajati i nagrade. Prva, i Gini najdraža, bila je Victoire, koju je dobila u Francuskoj1953. kao "najbolja strana glumica". Istu nagradu dobila je i sljedeće dvije godine. Kao ljubitelj umjetnosti, namjestila ju je tako da su joj urednici najpoznatijih časopisa za unutarnja uređenja nudili astronomske iznose da dobiju pravo objaviti fotografije njezina doma. Samo umjetnine u vili procijenjene su na milijun dolara.​

    Ginina popularnost u Europi bila je golema: izazivala je gužvu gdje god bi se pojavila. Njezin izlazak iz
    hotela na festivalu u Cannesu1953. prouzročio je takav kaos da je morala intervenirati policija. Nekoliko policajaca je ozlijeđeno, a jednome su čak slomljena dva rebra. Svi su se divili njezinoj ljepoti, ali su joj odavali priznanja i za glumu, pa i pjevanje. Nakon filma "Najljepša žena na svijetu", ekranizaciji života Line Cavalieri, glumice i pjevačice iz dobabelle epogue, u kojemu je otpjevala arije iz opere"Tosca", i slavna Ma-ria Callas nije mogla vjerovati da Ginino pjevanje nije sinkronizirano. Za ulogu u tom filmu, koji je u sezoni 1955./1956. bio najgledaniji u Italiji, Gina Lollobrigida je dobila prestižnu nagradu David di Donatello i proglašena za najbolju glumicu godine. Primali su je predsjednici (argentinski Juan Peron, kubanski Fidel Castro, jugoslavenski Tito...), okrunjene glave (Elizabeta II.) i drugi uglednici.​




    „Zvonar crkve Notre-Dame“




    Nakon što je1956. snimila "Trapez" (uzTonyja CurtisaiBurta Lancastera) i "Zvonara crkve Notre-Dame" (uzAnthonyja Quinna), svaki joj je izlazak na javno mjesto postao gotovo nemoguć. Na filmskom festivalu u Veneciji policajci su je doslovno iznijeli iz hotela koji su blokirale tisuće obožavatelja. Usprkos svemu, Gina Lollobrigida nije postala bahata: priznala je da sve svoje haljine, nakon što ih nekoliko puta odjene, šalje sestrama, te da se i dalje skrbi o ocu i majci. A početkom 1957. objavila je da očekuje dijete. Mali Andrea Milko Škofič na svijet je došao 27. srpnja1957. Šest dana nakon porođaja, Gina se u dva sata noći, praćena mužem, iskrala s djetetom iz bolnice i stigla u vilu gdje je sve bilo spremno za doček "najslavnije talijanske bebe". Glumica je za sinčića dala restaurirati kolijevku iz 18. stoljeća, za što je platila 20 milijuna lira. Sljedećih tjedana vilu su preplavili darovi pristigli sa svih strana svijeta, a roditelji su ih sve proslijedili rimskim sirotištima. Već tri mjeseca nakon porođaja, Gina je nastavila raditi. U listopadu se pojavila u Londonu, i započela s pripremama za filmove"Anna iz Brooklyna", "Zakon" (u kojem su joj partneri bili Marcello Mastroianni i Yves Montand) te"Salomon i kraljica od Sabe" s Yulom Brinnerom.




    Gina Lollobrigida i Burt Lancaster u “Trapez”, (1956)​




    Premda se činilo da popularnost Gine Lollobrigide nitko ne može zasjeniti, to se ipak dogodilo. Na talijanskom filmskom nebu zasjala je nova zvijezda - sedam godina mlađa Sophia Loren. Publika se podijelila: obožavatelji putene Napuljke smatrali su daje Gina previše hladna i suzdržana, pa je čak prozvali Lollobrigida, dok su Ginini fanovi u Sophiji Loren vidjeli samo vulgarni seksepil.




    Fotografiranje


    Sedamdesetih godina prošloga stoljeća Gina Lollobrigida još je snimala, no to ju je sve manje privlačilo. Tvrdila je da moderna kinematografija nije ono što je nekad bila, da tehnički efekti nadomještaju svu čaroliju filma te se okrenula drugoj umjetnosti - fotografiji. Iako je do tada već sudjelovala na brojnim natjecanjima fotoamatera, strast za fotografijom dobila je takve razmjere da joj je postala glavna aktivnost.




    Djina Lolobridjida - mindjuse​




    Godinu dana putovala je Italijom (uvijek zamaskirana, da je obožavatelji ne prepoznaju i ometaju) i snimila više od 20.000 fotografija, od kojih je dvjestotinjak odabrala za svoju prvu knjigu:"Italia mia". Prvo izdanje doslovno je razgrabljeno, a glumica je dobila ponudu kojoj nije mogla odoljeti: Imelda Marcos, supruga filipinskog predsjednika, (u svojoj zemlji poznata kao "željezna leptirica") naručila je knjigu njezinih umjetničkih fotografija o Filipinima. Gina je na tome radila dvije godine te 1976. objavila čak dvije knjige: "Filipini" i "Manila". Kako je Marcos ubrzo svrgnut, obećani honorar od milijun dolara po knjizi nikad nije dobila.







    Dokumentarac o Fidelu Castru


    Na drugoj strani svijeta još je jedan državnik pokleknuo pred Gininim šarmom: Fidel Castro. Lollobrigida je o njemu snimila dokumetarac.




    Gina danas


    Danas, tri desetljeća nakon što se maknula ispred kamera, ona je ponovno pred njima dva puta godišnje: na Balu ruža i Balu Crvenog križa u Monte Carlu. Živi u Rimu, u svojem raskošnom domu, a zimski dio godine provodi u svojoj vili u švicarskom skijalištu Cranssur-Sierre, gdje se najljepša skijaška staza zove - Lollobrigida.







    Izvor: wikipedija: lazygirls.info; haoss.org; titlovi.com; leofuchs.com; mojtv.hr; classiccinemaimages.com; telegraf.rs; cinefil.pblogs.gr; pinterest.com;​
    Last edited by Lena; 13.09.2015 at 15:14.
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  6. #4
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    0 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Михаил Юрьевич Лермонтов / Mihail Jurjevič Ljermontov

    Михаил Юрьевич Лермонтов / Mihail Jurjevič Ljermontov

    (3. oktobar 1814. - 15. jul 1841.)







    Mihail Jurjevič Ljermontov (rus. Михаил Юрьевич Лермонтов; Moskva, 3. oktobar 1814 — Pjatigorsk, 15. jul 1841) je bio ruski romantičarski pisac i pesnik, poznat kao „pesnik Kavkaza“.




    Rani život


    Ljermontov je rođen u Moskvi 3. oktobra(jk)/15. oktobar 1814, a odrastao je u selu Tarhani, gde se nalazi njegov grob. Njegova porodica vodi poreklo od škota Learmount, koji se doselio u Rusiju u ranom XVII veku.

    Njegova baba, koja ga je odgajila jer mu je majka rano umrla, a otac bio u vojsci, se postarala da Ljermontov dobije odlično obrazovanje.

    Nakon završetka gimnazije, Ljermontov je 1830. upisao Moskovski univerzitet, ali se nije dugo zadržao zbog nepokornosti prema jednom profesoru. Od 1830. do 1834. je išao u vojnu školu u Sankt Peterburgu te je postao oficir. Za to vreme je pisao dosta poezije pod uticajem Puškina i Bajrona. Takođe se zanimao za rusku istoriju i srednjovekovnu epsku poeziju, što se odrazilo na „pesmu trgovca Kalašnjikova“, dugačku poemu „Borodino“ i seriju popularnih balada.







    Slava i egzil


    Nakon smrti Puškina 1837. godine, Ljermontov je izrazio osećanja kroz pesmu upućenu Caru Nikolaju I Pavloviču, zahtevajući osvetu nad ubicom Puškina. Pesma je osudila „stubove“ ruske visoke klase za Puškinovu smrt.

    Nikolaj Pavlovič ga je zbog ove pesme prognao na Kavkaz, gde je Ljermontov već bio kao mali.

    Ljermontov je posetio Sankt Peterburg 1838. i 1839. godine. Njegova neuzvraćena ljubav prema Varvari Lopuhini je zabeležena u nezavršenom romanu Princeza Ligovskaja. Nakon duela sa sinom francuskog ambasadora, opet je vraćen u armiju na Kavkazu.

    Godine 1839. završio je svoj jedini roman, Junak našeg doba, koji gotovo predviđa dvoboj u kom je Ljermontov izgubio život dve godine kasnije, 27. jula (15. jul (jk)/a) 1841.







    Dela


    Tokom svog života, Ljermontov je objavio samo jednu zbirku pesama 1840. godine. Tri nove zbirke, oštro cenzurisane, su objavljene godinu dana nakon njegove smrti.

    Objavio je samo jedan roman, koji je imao puno uticaja na rusku prozu. „Junak našeg doba“ je usko povezana kolekcija pripovetki o ličnosti Pečorina.

    Inovativna struktura romana je navela na nekoliko imitacija, jedna od kojih je Nabokov roman Pnin (1955).

    Pisao je poeme: „Demon“, „Pesma o trgovcu Kalašnikovu“, „Mciri“, pesme: „Prorok“, „Pesnik“, „Izlazim sam na put...“, „Jedro“, „Povodom pesnikove smrti“, „Misao“, „Otadžbina“, „Zbogom, neumivena Rusijo...“, „Oblaci“, dramu „Maskarada“ i roman „Junak našeg doba“.







    Zanimljivosti


    Kao i Puškin, Ljermontov je stradao u dvoboju. Bilo je to, kažu savremenici, klasično ubistvo u dvoboju. Bio je to drugi dvoboj u njegovom životu. U prvom, sa sinom francuskog poslanika Ernestom De Baranom, koji mu je, između ostalog, zamjerio što je, kako je on to shvatio, za ubistvo Puškina okrivio Francuze kao naciju, nekim čudom je ostao u životu. Dvoboj je počeo mačevima i u trenutku kad je Ljermontovu puklo sječivo, Francuz se okliznuo i samo zaparao pjesnikovu košulju. Zatim su prešli na pištolje. Ljermontov je mirno stajao dok je De Baran pucao i promašio, a zatim je ispalio metak u vazduh i De Baranu pružio ruku. Dvoboj je, tako, završen rukovanjem, a Ljermontov je protjeran na Kavkaz.

    Četiri godine kasnije, gardijski major Martinov, Ljermontovljev dugogodišnji prijatelj iz junkerske škole, poslije jednog pjesnikovog komentara, izazvao je ovoga na dvoboj. Dvoboju su kumovale dvorske spletke i svi istraživači Ljermontovljevog života se slažu da je dvoboj namješten i da mu je nađen protivnik koji će ga u dvoboju sigurno ubiti.

    Pošto mu je Martinov uputio izazov, Ljermontov je pokušao da izbjegne sukob i sklopi primirje sa Martinovim. Bez obzira na sve to, pa čak i pjesnikovu izjavu da odustaje od pucanja, Martinov je ostao pri tome da se izađe na dvoboj.







    Dvoboj se dogodio 15. jula 1841. godine, oko 7 sati uveče nadomak Pjatigorska. Uslovi dvoboja su bili takvi da je bilo jasno da neko mora umrijeti: puca se do tri puta na rastojanju od 10 metara. Kada su sekundanti dali znak, Ljermontov, koji puca prvi, prezrivo gledajući Martinova namjerno promašuje, okreće pištolj uvis i puca u vazduh, a Martinov je, prišavši najbliže što se moglo, pucao u nepokretnog i razoružanog pjesnika. Metak je probio Ljermontove grudi i izazvao trenutnu smrt. Kada je poginuo, Ljermontov je imao samo 26. godina.




    Citati


    "Ne, ja tako vatreno ne ljubim,
    ljepota tvoja ne blista za mene,
    u tebi svoje prošle patnje ljubim
    i mlade svoje dane izgubljene."

    *

    " Urođena mi je strast da se nečemu protivim; cijeli je moj život samo niz žalosnih i neuspijelih protivljenja u srcu ili razumu."

    *

    "O, taštino! Ti polugo, kojom je Arhimed htio dići zemaljsku kuglu!..."

    *

    "Nema ženskog pogleda što ga ja ne bih zaboravio gledajući zupčaste gore, obasjane južnim suncem, gledajući plavo nebo ili slušajući šum potoka, što pada s hridine na hridinu."

    *

    "Da budeš nekomu razlogom bola ili radosti, a da nemaš na to nikakva posebna prava – nije li to najslađa hrana našeg ponosa? A što je zapravo sreća? Nasićen ponos."

    *

    "Strasti nisu drugo nego ideje u prvom svom razvitku; one su svojina mladog srca i glup je onaj tko misli da će one za cijeloga života njime vladati. Mnoge mirne rijeke počinju bučnim slapovima, a nijedna ne skače i ne pjeni se samog mora."

    *

    "Ima ljudi kod kojih je i očaj smiješan!"




    Izvor: Wikipedija; kupindo.com; njuskalo.hr; etsy.com; poezijaslika.blogspot.com; zlatibor.tv; AbrašMedia; wikicitati

    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  7. #5
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    0 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Desanka Maksimović

    Desanka Maksimović

    *(16. maj*1898. *-*11. februar*1993.)







    Desanka Maksimović*(Rabrovica (Divci) kod*Valjeva,*16. maj*1898*—*Beograd,*11. februar*1993) bila je srpska*pesnikinja, profesorka književnosti*i članica*Srpske akademije nauka i umetnosti




    Biografija


    Desanka Maksimović je bila najstarije dete oca Mihaila, učitelja, i majke Draginje. Odmah posle njenog rođenja, Mihailo Maksimović je dobio premeštaj, te se porodica odselila u*Brankovinu. U Brankovini je provela detinjstvo, a u*Valjevu*je završila*gimnaziju. Početkom avgusta 1933. godine udala se za Sergeja Slastikova. Nije imala dece.
    Studirala je na odeljenju za svetsku književnost, opštu istoriju i istoriju umetnosti Filozofskog fakulteta u Beogradu.







    Nakon diplomiranja, Desanka Maksimović je najpre radila u Obrenovačkoj gimnaziji, a zatim kao suplent u Trećoj ženskoj gimnaziji u Beogradu. U*Parizu*je provela godinu dana na usavršavanju kao stipendista francuske vlade. Nakon što je od*3. septembra*1925. godine radila oko godinu dana u učiteljskoj školi u Dubrovniku, prešla je ponovo u Beograd gde je radila u Prvoj ženskoj realnoj gimnaziji (a današnjoj Petoj beogradskoj gimnaziji). Jedna od njenih učenica bila je i*Mira Alečković, koja je takođe postala pesnikinja i bliska prijateljica Desanke Maksimović.
    Početkom*Drugog svetskog rata*je otišla u penziju, ali se u službu vratila*1944. i u istoj školi ostala do konačnog penzionisanja,*1953.







    Putovala je širom tadašnje*Jugoslavije*i imala veliki broj prijatelja među piscima i pesnicima; u njih su spadali i*Miloš Crnjanski,*Ivo Andrić,Gustav Krklec,*Isidora Sekulić,*Branko Ćopić*i mnogi drugi.

    Dana*17. decembra*1959. izabrana je za dopisnog člana*Srpske akademije nauka i umetnosti, a*16. decembra*1965. za redovnog člana.

    U četvrtak,*11. februara*1993. godine, u svojoj 95. godini, u*Beogradu*je preminula Desanka Maksimović. Sahranjena je u Brankovini kod Valjeva.





    Književna dela




    Desanka Maksimović je bila pesnik, pripovedač, romansijer, pisac za decu, a povremeno se bavila i prevođenjem, mahom poezije, sa*ruskog,slovenačkog,*bugarskog*i*francuskog jezika. Objavila je oko pedeset knjiga poezije, pesama i proze za decu i omladinu, pripovedačke, romansijerske i putopisne proze. Svoje prve pesme je objavila*1920. godine u časopisu „Misao“. Njena poezija je i ljubavna i rodoljubiva, i poletna, i mladalačka, i ozbiljna i osećajna. Neke od njenih najpopularnijih pesama su: „Predosećanje“, „Strepnja“, „Prolećna pesma“, „Opomena“, „Na buri“, „Tražim pomilovanje“ i „Pokošena livada“.








    Čuvši za streljanje đaka u*Kragujevcu*21. oktobra*1941, pesnikinja je napisala jednu od svojih najpoznatijih pesama „Krvava bajka“*- pesmu koja svedoči o teroru okupatora nad nedužnim narodom u Drugom svetskom ratu. Pesma je objavljena tek posle rata.








    Najznačajnija dela Desanke Maksimović su:


    Pesme (1924)
    Vrt detinjstva, pesme (1927)
    Zeleni vitez, pesme (1930)
    Ludilo srca, pripovetke (1931)
    Srce lutke spavaljke i druge priče za decu (1931, 1943)
    Gozba na livadi, pesme (1932)
    Kako oni žive, priče (1935)
    Nove pesme (1936)
    Raspevane priče (1938)
    Zagonetke lake za prvake đake (sa Jovankom Hrvaćanin, 1942)
    Šarena torbica, dečje pesme (1943)
    Oslobođenje Cvete Andrić, poema (1945)
    Pesnik i zavičaj, pesme (1945)







    Otadžbina u prvomajskoj povorci, poema (1949)
    Samoglasnici A, E, I, O, U (1949)
    Otadžbino, tu sam (1951)
    Strašna igra, priče (1950)
    Vetrova uspavanka (1953)
    Otvoren prozor, roman (1954)
    Prolećni sastanak (1954)
    Miris zemlje, izabrane pesme (1955)
    Bajka o Kratkovečnoj (1957)
    Ako je verovati mojoj baki, priče (1959)







    Zarobljenik snova (1960)
    Govori tiho, pesme (1961)
    Prolećni sastanak (1961)
    Patuljkova tajna, priče (1963)
    Ptice na česmi, pesme (1963)
    Tražim pomilovanje, lirska diskusija s Dušanovim zakonikom (1964)
    Hoću da se radujem, priče (1965)
    Đačko srce (1966)
    Izvolite na izložbu dece slikara (1966)
    Pradevojčica, roman (1970)
    Na šesnaesti rođendan, pesme (1970)
    Praznici putovanja, putopisi (1972)
    Nemam više vremena, pesme (1973)







    Letopis Perunovih potomaka, pesme (1976)
    Pesme iz Norveške (1976)
    Bajke za decu (1977)
    Ničija zemlja (1979)
    Vetrova uspavanka, pesme za decu (1983)
    Međaši sećanja, pesme (1983)
    Slovo o ljubavi, pesme (1983)
    Pamtiću sve (1989)
    Nebeski razboj (1991)
    Ozon zavičaja (1991)
    Zovina svirala (1992)




    TRAŽIM POMILOVANJE


    Tražim pomilovanje za zgužvane misli
    Za one koji su se izgubili
    i svoje srce stisli.

    Za one koji klecaju pod teretom svog bremena
    I koji ne znaju da za sve treba vremena
    Za one koji hoće da na prečac postignu mnogo.

    Tražim pomilovanje za one koji beže od života
    I koji su zaslepljeni idejom
    Da postoji divota
    Jedino izvan naše planete
    Za one koji beže kao dete
    Kad se pred njima ukaže problem
    Kojem u oči treba pogledati.

    Tražim pomilovanje za one koji sami sebe ne razumeju
    Nije zato što ne umeju
    Već zato što su se udaljili od sebe
    I što njihovo srce težak teret grebe
    Što su ga sami sebi natovarili.




    Poezija


    Najčešći motiv u poeziji Desanke Maksimović je bila ljubav, i njena reč, odnos prema svetu i filozofija su i sami bili pesničke prirode. Njena poezija je odlikovana čitavim obiljem novih aliteracija i rima. Njeno osnovno pesničko geslo je bilo da poezija treba da bude razumljiva, jasna, iskrena, otvorena prema čoveku i životu.

    Mnoge njene pesme predstavljaju poziv ljudima da budu dobri, plemeniti, ponositi, postojani, da poštuju ljude drugačijih uverenja i načela, mišljenja, boja i vera, i da budu strogi prema svojim manama kao i prema tuđim. Od svih vrednosti u životu ona je kroz svoje pesme posebno isticala slobodu, odanost, hrabrost, dobrotu i nekoristoljublje.







    U kasnijem periodu života,*lirika*Desanke Maksimović je dobila nešto smireniji i tiši duh. Njena poezija, pripovetke, romani, knjige za decu prevođeni su na mnoge jezike, a njene pojedine pesme nalaze se u antologijama poezije.




    Priznanja


    Desanka Maksimović je dobila veliki broj književnih nagrada, a među njima i*Vukovu*(1974),Njegoševu*(1984),*nagradu AVNOJ-a*(1970),*Sedmojulska nagrada*(1964),*Zmajeva nagrada*(1958 i 1973), nagrada „Mlado pokoljenje“ (1959). Izabrana je i za počasnog građanina Valjeva.

    Prvo priznanje dobila je*1925. godine nagradom za pesmu „Strepnja“ na konkursu časopisa „Misao“.

    Godine*1985. renovirana je osnovna škola u*Brankovini, koju je pohađala Desanka Maksimović i gde je njen otac bio učitelj. Ova škola je nazvana „Desankina škola“, kako ju je narod tokom vremena prozvao.




    Mural Desanka Maksimović u istoimenoj ulici, Beograd




    Godine*1988. odlikovana je nagradom „Zlatni venac“ makedonskih Večeri poezije u Strugi u saradnji sa*Uneskom. Nagrada se dodeljuje jednom pesniku godišnje za celokupan životni rad.

    U Valjevu je, još za njenog života, podignut spomenik Desanki Maksimović. Ovaj spomenik je otkrio*Matija Bećković*27. oktobra*1990. godine. Pesnikinja je malo negodovala zbog ovog čina, ali su je ubedili da je to samo spomenik poeziji sa njenim likom.




    Spomenik Desanki Maksimović u Valjevu





    Dana*12. februara*1993.*Vlada Srbije*je donela odluku da se njeno ime i delo trajno obeleži osnivanjem*Zadužbine Desanke Maksimović*koja dodeljuje*nagradu „Desanka Maksimović“. Odluka Vlade je realizovana inicijativom Ministarstva za kulturu Srbije da Narodna biblioteka bude osnivač i nosilac te institucije. Zadužbina je osnovana*19. marta*1993. Osnivačkim aktom i Statutom naznačava se da zadužbina treba da „stvori uslove za trajno očuvanje i negovanje uspomene na Desanku Maksimović, jednog od najvećih pesnika srpskog jezika 20. veka“.

    Povodom stogodišnjice njenog rođenja, Uneskov slovenski projekat proglasio je Desanku Maksimović za ličnost kulture u*1998. godini.







    Dana*23. avgusta*2007. otkriven je spomenik Desanki Maksimović u*Beogradu*u*Tašmajdanskom*parku.

    U selu*Bogoštica*kod*Krupnja*2013. godine otvoren je Dom srpske poezije „Desanka Maskimović“ u sastavunovoizgrađenog Manastira Svete*Trojeručice*Hilandarske.







    Izvor: wikipedija; leptirica.com; ankarasdotcom.wordpress.com; pesmarica.com; lyricstranslations.com; youtube; slideshare.net; tvorac-grada.com;
    Last edited by Lena; 13.09.2015 at 15:15.
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  8. #6
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    0 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Сергéй Алексáндрович Есéнин / Sergej Aleksandrovič Jesenjin

    Сергéй Алексáндрович Есéнин / Sergej Aleksandrovič Jesenjin

    *(3. oktobar*1895*- 28. decembar1925)







    Sergej Aleksandrovič Jesenjin*(rus.*Сергéй Алексáндрович Есéнин;*Konstantinovo,*3. oktobar*1895*—*Lenjingrad,*28. decembar1925) je bio*ruski*pesnik, pripadnik književnog pravca*imažinizma.

    Jesenjin važi za jednog od najboljih i ujedno najomiljenijih pesnika Rusije. Zbog porekla sa sela, on je sebe smatrao „pesnikom sela“, i u mnogim svojim delima bavio se životom na selu.




    Biografija


    Rođen je u selu Konstantinovo u*Rjazanjskom*regionu 3. oktobra (21. septembra po starom kalendaru)*1895. u seoskoj porodici, od oca*Aleksandra Nikitiča Jesenjina*(1873—1931), i majke*Tatjane Fjodorovne Titove*(1875—1955). Počeo je da piše poeziju sa devet godina. Godine*1904. je pošao u Konstantinovsku školu, posle čijeg završetka*1909. počinje da studira u crkvenoj drugorazrednoj učiteljskoj školi (danas muzej S. A. Jesenjina) u Spas-Klepikama. Po završetku škole, u jesen*1912. preselio se u*Moskvu*i počeo da radi prvo u mesari, a zatim kao lektor u štampariji. Već*1913. paralelno s poslom pohađa studije kao „dobrovoljni slušalac“ na*Moskovskom gradskom narodnom univerzitetu Šanjavskog, na istorijsko-filozofskom odseku. Druži se intenzivno sa pesnicima Surikovskog književno-muzičkog kružoka.




    Rodna kuća Jesenjina u selu*Konstantinovo, sada muzej Sergeja Jesenjina




    Pesnik


    U dečijem časopisu «Mirok», 1914. su po prvi put objavljene pesme Jesenjina. Godine 1915, preselio se u*Sankt Peterburg, gde je upoznao pesnike*Aleksandra Bloka,*Sergeja Gorodeckog, Nikolaja Kljujeva i Andreja Belog, kojima recituje svoje pesme. Uz njihovu pomoć, Jesenjin je izgradio svoju poetiku i postao poznat u književnim krugovima.

    U januaru*1916. Jesenjin dobija poziv za*Prvi svetski rat*i zahvaljujući zalaganjima drugova, dobija zvanje («s najvišeg vrha») bolničara u Carskoseoskom vojno-bolničkom vozu №143 Njenog Visočanstva Carice*Aleksandre Fjodorovne. U to vreme se zbližio s grupom «Novoseoskih pesnika» i izdao prvu zbirku («Radunica» — 1916), koja ga je učinila veoma poznatim.




    Zgrada škole u koju je išao S. Jesenjin, u gradu*Spas-Klepiki




    Zajedno s*Nikolajem Kljujevim*često nastupa, između ostalog pred caricom Aleksandrom Fjodorovnom i njenim ćerkama uCarskom Selu.
    Od 1915—1917 se druži s pesnikom*Leonidom Kanegiserom[1], koji je kasnije ubio predsednika Petrogradske komisije za vanredne situacije Mojseja Urickog.

    U periodu bavljenja Jesenjina imažinizmom, izašlo je nekoliko zbirki pesama — «Trerjadnica», «Ispovest huligana» (oba — 1921), «Pesme kavgadžije» (1923), «Moskva kafanska» (1924), poema «Pugačov».
    Pesnik je*1921. sa svojim drugom*Jakovom Bljumkinim*putovao u Srednju Aziju, posetio Ural i*Orenburg. Od 13. maja[2]*do 3. juna gostovao je u*Taškentu*kod druga i pesnika*Aleksandra Širjajevca. Tamo je Jesenjin nekoliko puta nastupao pred publikom i recitovao pesme na poetskim večerima. Po rečima očevidaca, Jesenjin je voleo da sedi u starom gradu i sluša uzbekistansku poeziju i muziku. U vozu, kojim je putovao, on je i živeo sve vreme svog boravka u Taškentu, zatim je tim vozom putovao u*Samarkand,*Buharu*i Poltorack (današnji*Ašhabad). 3. juna 1921. Sergej odlazi iz Taškenta i 9. juna 1921. se vraća u Moskvu. Sticajem okolnosti, veći deo života ćerka pesnika, Tatjana, proživela je u Taškentu.




    Prva zbirka pesama S. Jesenjina




    Početkom 1920-ih godina Jesenjin se aktivno bavio književno-izdavačkom delatnošću, a takođe prodajom knjiga u iznajmljenoj knjižari u Velikoj Nikitskoj ulici, što mu je oduzimalo mnogo vremena. Poslednje godine života je mnogo putovao po zemlji. Tri puta je posetio*Kavkaz, nekoliko puta je bio u Lenjingradu, sedam puta — u Konstantinovu.
    Od*1924. do*1925. je posetio*Azerbejdžan, dao zbirku pesama na štampanje. «Crveni istok», se štampao u mesnoj štampariji. Postoji verzija o tome, da je upravo tamo, u maju 1925. bila napisana «Poslanica jevanđelistu Demjanu».

    Godine 1924. Jesenjin je rešio da napusti imažinizam zbog nesuglasica sa A. B. Marijenhofom. Jesenjin i Ivan Gruzinov su objavili otvoreno pismo o raspuštanju grupe.

    U novinama su počeli da se pojavljuju veoma kritički članci o njemu, koji su ga optuživali za*alkoholizam,*vandalizam*po hotelskim sobama, svađe i druge antisocijalne postupke, iako je pesnik i sam svojim ponašanjem (posebno poslednjih godina života) ponekad davao osnov za te kritike. Protiv Jesenjina je bilo podignuto nekoliko krivičnih prijava zbog huliganstva; poznato je takođe i delo "Delo četыrёh poэtov", u vezi s krivicom Jesenjina i njegovih drugova za*antisemitske*izjave.







    Sovjetska vlast se „brinula“ za njegovo zdravstveno stanje, pa tako u pismu Hristijana Rakovskog Feliksu Dzeržinskom od 25. oktobra 1925. Rakovski moli «da se spasi život poznatog pesnika — nesumnjivo najtalentovanijeg u našem Savezu», predlažući: «pozovite ga k sebi, i pošaljite zajedno s njim u sanatorijum druga, koji mu ne bi dozvoljavao pijančenje…».

    Krajem novembra 1925. Sofija Tolstaja se dogovorila s direktorom psihoneurološke klinike Moskovskog univerziteta, profesorom Ganuškinim o hospitalizaciji pesnika u njegovu kliniku. O tome je znalo samo nekoliko bliskih ljudi. 21. decembra 1925. on napušta kliniku, uzima sa štedne knjižice skoro sav novac i za dan odlazi u Lenjingrad, gde odseda u sobi № 5 hotela «Angleter».

    U Lenjingradu poslednje dane života Jesenjina obeležavaju susreti sa Kljujevim, G. F. Ustinovim, Ivanom Pribludnim, V. I. Erlihom, I. I. Sadofjevim, N. N. Nikitinim i drugima.







    Privatni život


    Potomci u*Srbiji

    Godine*1913. se Sergej upoznaje sa Anom Romanovnom Izrjadnovom, koja je radila kao lektor u štampariji «Društva I. D. Sitina», gde je Jesenjin počeo da radi. Neko vreme su se zabavljali i počeli da žive zajedno. Već 21. decembra 1914. je Ana Izrjadnova rodila sina, po imenu Jurij. On je bio najmističniji, od sve Jesenjinove dece, jer je bio vanbračno dete, Ana se i posle Jesenjinove smrti borila po sudovima da dokaže da je dete njegovo, što je i dokazala. Sovjetske vlasti su Jurija Jesenjina streljale po lažnoj krivici*1937. ali to nije dokazano, jer se tada prikrivala cela istina o porodici Jesenjin. Nedavno su se pojavili dokazi da praunuk Jurija, a čukununuk Sergeja, živi u*Srbiji, jer je Jurij prebegao za*Jugoslaviju, kada je saznao da će biti streljan.







    Brakovi i deca

    Godine*1917. se upoznao, a*4. jula*iste godine i venčao u selu*Kiriki-Ulita*sa glumicom*Zinaidom Rajh, ruskom glumicom, budućom ženom režisera*Vsevoloda Mejerholda. Venčanje Sergeja i Zinaide se održalo 30. juna 1917. u crkvi Kirika i Julite, a svadba u zgradi hotela «Pasaž». Iz tog braka se rodila ćerka Tatjana (1918—1992),*novinar*i*spisateljica, i sin Konstantin (1920—1986) — građevinski inženjer, fudbalski statističar i novinar. Krajem 1919. (ili početkom 1920), Jesenjin napušta porodicu, a u rukama trudne Zinaide (sa sinom Konstantinom), ostaje jednoipogodišnja ćerka Tatjana.*19. februara*1921. pesnik je podneo zahtev za razvod braka, u kom se obavezao materijalno da ih obezbeđuje. Kasnije je Jesenjin često posećivao svoju decu, koju je usvojio Mejerhold.



    Zinaida Rajh*sa decom Konstantinom i Tatjanom Jesenjin




    Period od 1918 do početka 1920-ih godina, vezan je za poznanstvo i bliske odnose Jesenjina sa ruskim pesnikom-imažinistom*Anatolijem Marijenhofom, s kojim je, sudeći po nedavno pronađenim pismima, otkriveno da je bio u intimnim odnosima.

    Godine*1920. živi kod svoje sekretarice Galine Benislavske. Tokom života više puta se s njom viđa, a živi kod nje, skoro do ženidbe sa Sofijom Tolstoj 1925.

    U jesen 1921. u radionici G. B. Jakulova, Jesenjin se upoznaje s američkom plesačicom*Isidorom Dankan, koju je za 6 meseci i oženio, i bio s njom u braku od*1922. do*1923. Posle svadbe je s njom putovao na turneje po Evropi (Nemačka, Francuska, Belgija, Italija) i u SAD (4 meseca), gde se nalazio od maja 1922. do avgusta 1923. Neobično je bilo to da on nije govorio strane jezike, dok ona je znala samo nekoliko desetina reči ruskog. Obično, opisujući taj „savez“, autori naglašavaju njegovu ljubavno-skandalnu stranu, jer su ta dva umetnika, nesumnjivo, zbližili i odnose stvaralaštva. Brak sa Isidorom nije dugo trajao, tako da se u avgustu 1923. vratio u Moskvu.




    Isidora Dankan i Sergej Jesenjin




    Godine 1923. Jesenjin se upoznaje sa glumicom Avgustom Miklaševskom, kojoj je on posvetio sedam neobično intimnih pesama iz ciklusa «Ljubav huligana». U jednom od stihova, šifrovano navodi ime glumice: «Što mi tako ime tvoje zvoni, kao avgustovska svežina (rus.*Что ж так имя твоё звенит, Словно августовская прохлада?)». U jesen*1976., kada je glumici bilo već 85 godina, u razgovoru s književnim naučnicima, Avgusta je priznala, da je romansa s Jesenjinom bila platonska, i da se s njim čak nikada nije ni poljubila.

    12. maja*1924. Jesenjin je dobio sina Aleksandra Volpina, posle romanse sa pesnikinjom i prevodiocem Nadeždom Volpin. Kasnije je Aleksandar postao poznati matematičar i*disident.







    18. septembra*1925. Jesenjin se oženio treći (i poslednji) put — Sofijom Andrejevnom Tolstoj (1900—1957), unukom*Lava Tolstoja, koja je tada bila šef biblioteke Saveza pisaca. Taj brak mu takođe nije doneo sreće i uskoro se raspao. Posle smrti pesnika, Sofija je posvetila svoj život sakupljanju, čuvanju, opisu i pripremi za štampu dela Jesenjina, ostavila memoare o njemu.




    Smrt


    28 decembra*1925. Jesenjina su pronašli mrtvog u lenjingradskom hotelu «Angleter». Poslednja njegova pesma, bila je "Do viđenja, druže, do viđenja" "(rus.*До свиданья, друг мой, до свиданья…)". Po svedočenju Volfa Erliha, papir gde je Sergej napisao ovu pesmu, predao mu je on lično uoči smrti. Jesenjin mu se žalio, da u sobi nema mastila, i da je morao da piše svojom krvlju.







    Posle komemoracije u Savezu pesnika u Lenjingradu, telo Jesenjina bilo je prevezeno vozom u Moskvu, gde je takođe bio organizovan oprost sa učešćem rodbine i prijatelja pokojnika. Sahranjen je 31. decembra 1925. u Moskvi na poznatom Vaganjkovskom groblju.




    Namešteno samoubistvo


    Na samom početku, Jesenjin je podržavao*Oktobarsku revoluciju, međutim kasnije se razočarao njenim posledicama, što će i njegov život dovesti u opasnost. Veliki broj njegovih dela bio je zabranjen u*Sovjetskom Savezu, naročito u vreme*Staljina.

    U periodu od*1970. do*1980., pojavile su se sumnje o ubistvu pesnika sa isceniranim samoubistvom (za organizaciju ubistva optužena je vlastSovjetskog Saveza). Akt na razradu te verzije doneo je istražni sudija Moskovskog kriminalističkog odseka milicije, pukovnik u ostavci, Eduard Hlistalov. Verzija o ubistvu Jesenjina procurela je u medije, u umetničkoj formi je predstavljena u TV seriji «Jesenjin» (2005).

    Godine*1989. pod okriljem Instituta svetske književnosti „A. M. Gorki“ Ruske Akademije Nauka, sačinjena je komisija pod rukovodstvom sovjetskog i ruskog „jesenjinologa“ Jurija Prokuševa. Po njenoj molbi, sproveden je niz ekspertiza, koje su dovele do zaključka, da je „čitava verzija o ubistvu izmišljena, kako bi se ukaljala čast našeg neprikosnovenog Saveza“.




    Grob Sergeja Jesenjina 1983.




    Posle*raspada Sovjetskog Saveza, 90-ih godina 20. veka, sumnja, koja je do tada postojala, da je to bilo zapravo ubistvo po nalogu agenata zvanične vlasti, ipak se ispostavila kao istinita. Istraživanja iz*2009. godine pokazala su da je samoubistvo mladog pesnika iscenirano, što dokazuju kriminalistički eksperimenti o ubistvu pesnika Sergeja Jesenjina

    Imao je 30 godina. Galina Benislavskaja ubila se na Jesenjinovom grobu godinu dana kasnije.




    Poezija


    Od prvih zbirki*poezije*(«Radunica», 1916; «Seoski časoslov», 1918) istupio je kao prefinjeni lirik, majstor duboko psihologizovanog pejzaža, pevač seoske Rusije, poznavalac narodnog jezika i narodne duše. Od 1919—1923 sačinjava grupu*imažinista. Tragičko doživljavanje sveta i duševna smetenost izraženi su u ciklusima «Kobыlьi korabli» (1920) i «Kafanska Moskva» (1924) i u poemi «Crni čovek» (1925). U poemi «Balada o dvadesetšestorici» (1924), posvećenoj bakinskim komesarima, zbirci «Rus Sovjetska» (1925) i poemi «Ana Snjegina» (1925), Jesenjin stremi da dostigne «komunom primoranu Rus», iako je nastavio da se oseća pesnikom «Rusije odlazeće», «zlatne izbe».




    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    SERGEJ JESENJIN - CRNI ČOVEK (Сергей Есенин - Чёрный человек) Govori: Mile Vasiljević





    Tematika stvaralaštva




    Iz pisama Jesenjina 1911—1913 oslikava se složeni život pesnika u razvitku, njegovo duhovno sazrevanje. Sve to, našlo je odraz u poetskom svetu njegove lirike 1910—1913, kada je napisao više od 60 pesama i poema. Ovde su izraženi njegova ljubav prema svemu živom, prema životu, otadžbini. Na taj način, pesniku posebno pobuđuje osećanja okolna priroda («Izatkan na jezeru purpurna svetlost zore…», «Breza», «Prolećno veče», «Noć», «Izlazak sunca», «Peva zima — jauče…», «Zvezde», «Tamna mala noć, ne da da se spije…» i dr.).

    Od prvih, pak, stihova, poeziju Jesenjina čine teme zavičaja i revolucije. Od januara 1914. pesme Jesenjina se pojavljuju u štampi («Breza», «Kovač» i dr.). Poetski svet postaje složeniji, a značajno mesto u njemu počinju da zauzimaju biblijski obrasci i hrišćanski motivi.

    Na početku 1916. izlazi iz štampe prva knjiga Jesenjina «Radunica». U nazivu, sadržini većeg dela pesama (1910—1915) i u njihovom odabiru vidi se zavisnost Jesenjina od raspoloženja i ukusa publike.







    Stvaralaštvo Jesenjina 1914—1917 postaje složeno i protivurečno («Mikola», «Jegorij», «Rus», «Marfa Posadnica», «Brk», «Isus-mladenac», «Plavetnilo» i dr. pesme). U tim delima je predstavljena njegova poetska koncepcija sveta i čoveka. Osnova Jesenjinove pesničke inspiracije je „izba“ (Seoska drvena kuća), sa svim njenim atributima. U knjizi «Ključevi Marije» (1918), pesnik piše: «Izba prostoljudna — to je simbol shvatanja i odnosa prema svetu, koje su razradili još pre njega njegovi preci, koji su daleki svet potčinili sebi upoređivanjem stvari njihovih ognjišta». Izbe, okružene dvorištima, ograđene plotom od pruća i «povezane» jedna s drugom putem ili stazom, obrazuju selo. A selo, ograničeno okolicom (ogradom od pruća), zapravo i jeste Jesenjinova Rusija, koja je odsečena od velikog sveta šumama i močvarama.




    Ne vidatь konca i kraя,
    Tolьko sinь sosёt glaza




    Kasnije je on govorio: «Zamolio bih čitaoce da se odnose prema svim mojim Isusima, Božjim majkama i Mikolama, kao prema nečemu bajkovitom u poeziji». Heroj lirike se moli «zemlji koja se dimi», «na purpurnoj zori», i poklanja se otadžbini: «Moja lirika, — govorio je kasnije Jesenjin, — živi jednom velikom ljubavlju, ljubavlju prema otadžbini. Osećanje zavičaja — osnovno je u mom stvaralaštvu».







    U poetskom svetu Jesenjina pre revolucije, Rusija je mnogolika: «zamišljena i nežna», smirena i buntovna, ništavna i vesela. U pesmi «Nisi ti u mog boga verovala…» (1916), pesnik zove Rusiju — «princezu pospanu», koja se nalazi «na maglovitom brdu», ka «veseloj veri», kojoj je sada privržen on sam. U pesmi «tuči s ožereba…» (1916) pesnik bukvalno predskazuje revoluciju — «preobraženje» Rusije kroz «muke i krst», i građanski rat.

    I na zemlji i na nebu, on suprotstavlja samo dobre i zle, «čiste» i «nečiste». Zajedno s Bogom i njegovim slugama, nebesnim i zemaljskim, kod Jesenjina od 1914—1918 deluje moguća «nečistoća»: šumska, vodena i domaća. Zla sudbina, kako je mislio pesnik, dotakla se i njegove otadžbine, i položila svoj pečat na njen oblik:




    „Nisi ti u mog boga verovala
    Rusijo, otadžbino moja
    Ti si, kao čarobnica, daljine mjerila
    I bio sam, kao posinak tvoj, ja“




    Ali i u te, predrevolucionarne godine, pesnik je verovao u to, da će začarani krug biti razoren. Verovao je, jer je smatrao sve «uskom rodbinom»: znači, treba da nastupi takvo vreme, kada će svi ljudi postati «braća».




    Poznate pesme


    Breza*(1913)
    Jesen*(1914)
    Pesma o keruši*(1915)
    Mangup*(1919)
    Ispovest mangupa*(1920)
    Ja sam poslednji pesnik sela*(1920)
    Molitva za umrle*(1920)
    Ne žalim, ne zovem, ne plačem*(1921)
    Pugačov*(1921)




    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    SERGEJ JESENJIN - PISMO MAJCI (Сергей Есенин - Письмо матери) Govori: Mile Vasiljević




    Kafanska Moskva*(1924)
    Ko sam, šta sam?*(1925)
    Ana Snjegina*(1925)
    Snežno polje*(1925)
    Crni čovek*(1925)
    Kačalovljevom psu*(1925)
    Do viđenja, druže, do viđenja*(1925)




    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Rade Serbedzija - Ispovest Huligana




    Publikacije

    S. A. Jesenjin, Radunica. — Petrograd: Izdavač M. V. Averjanov
    S. A. Jesenjin, Isus-mladenac. — Petrograd
    S. A. Jesenjin, Plavetnilo. — Moskva
    S. A. Jesenjin, Radunica. — drugo izdanje — Moskva
    S. A. Jesenjin, Seoski časoslov. — Moskva
    S. A. Jesenjin, Preobraženje. — Moskva







    S. A. Jesenjin, Plavetnilo. — drugo izdanje — Moskva
    S. A. Jesenjin, Ključevi Marije. — Moskva
    S. A. Jesenjin, Rusejanj. - Moskva: Aljciona
    S. A. Jesenjin, Trerjadnica. - Moskva: Zlak
    S. A. Jesenjin, Triptih. Poeme. — Berlin: Skifы
    S. A. Jesenjin, Rossiя i Inoniя. — Berlin: Skifы
    S. A. Jesenjin, Ispovest huligana. — Moskva
    S. A. Jesenjin, Ražani konji. - Moskva: Aljciona
    S. A. Jesenjin, Preobraženje. — drugo izdanje — Moskva: Imažinisti
    S. A. Jesenjin, Trerjadnica. — drugo izdanje — Moskva: Imažinisti
    S. A. Jesenjin, Radunica. — 3-e izd. — Moskva: Imažinisti
    S. A. Jesenjin, Pugačov. — Moskva: Imažinisti




    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Ti ne voliš i ne žališ mene ¤ Sergej Jesenjin (govori Kapetanić)




    S. A. Jesenjin, Autobiografija // Savremeno obozrenie: Časopis novog tipa (Književnost — umetnost — život). — Petrograd: Izdavač «Ars». (Prva publikacija autobiografije Sergeja Jesenjina u Rusiji za života).
    S. A. Jesenjin, Pugačov. — drugo izdanje — Petrograd: Eljzevir
    S. A. Jesenjin, Pugačov. — treće izdanje — Berlin: Rusko univerzalno izdavaštvo
    S. A. Jesenjin, Izabrana dela. — Moskva: Gosizdat
    S. A. Jesenjin, Sabrane pesme i poeme. - Moskva — Tom 1. — Berlin
    S. Esenin, Confession d’un voyou. — Paris (prevod na francuski: Franc Elens i Marija Miloslavska)




    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Sto sam, tko sam-Jesenjin; R.Serbedzija




    S. A. Jesenjin, Pesme kavgadžije. — Berlin: Izdavač I. T. Blagov.
    S. A. Jesenjin, Kafanska Moskva. — L., 1924. — 44 s.
    S. A. Jesenjin, Pesme (1920-24). — Moskva: Krug
    S. A. Jesenjin, Rusija sovjetska. — Baku: Bakinski radnik
    S. A. Jesenjin, Zemlja sovjetska. — Tiflis: Sovjetski Kavkaz
    S. A. Jesenjin, Pesma o velikom pohodu. — Moskva: Gosizdat
    S. A. Jesenjin, O Rusiji i revoluciji. — Moskva: Sovremennaя Rossiя
    S. A. Jesenjin, Brezin cic. — Moskva: Gosizdat, 1925. — 100 s.
    S. A. Jesenjin, Izabrane pesme. — Moskva: Ogonek, 1925. — 44 s.
    S. A. Jesenjin, Persidski motivi. — Moskva: Sovremennaя Rossiя




    Međunarodne


    S. A. Jesenjin, Ana Snjegina. Poema / Izdanje na 12 jezika (ruski, engleski, srpski, bugarski, mađarski, italijanski, nemački, rumunski, slovenački, slovački, hrvatski, češki). — Moskva: Centar knjige VGBIL, M. I. Rudomino,*2010




    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Pismo zeni ~ Sergej Jesenjin; Rade Šerbedžija




    Sećanje


    Državni muzej-spomenik kulture S. A. Jesenjina u selu*Konstantinovo
    Moskovski državni muzej Sergeja Jesenjina
    Muzej Jesenjina u Spas-Klepikama
    Park Jesenjina*u Nevskom rajonu*Sankt Peterburga.
    Narodni muzej S. A. Jesenjina u*Voronježu*(otvoren 3. oktobra*2011. g.)
    Rjazanjski*državni univerzitet S. A. Jesenjina
    Međunarodna književna nagrada Sergeja Jesenjina «O Rusijo, mahni krilima…», koju je osnovao Savez pisaca Rusije i Nacionalni Fond razvoja kulture i turizma.
    Ekspres*Moskva*— Rjazanj «Sergej Jesenjin»
    Dom-muzej Sergeja Jesenjina i ulica gradu Mardakan (Baku,*Azerbejdžan)
    Dom-muzej Sergeja Jesenjina u gradu*Taškent*(ulica Kari-Nijazova, 20, stanica «Darhan»)

    U*2013-oj godini, ime Jesenjina nosi 610*trgova*i ulica u gradovima i selima Rusije




    Moskovski državni muzej Sergeja Jesenjina




    Spomenici


    Spomenici*pesniku postoje u mnogim gradovima Rusije, ali i sveta. Među poznatijima su spomenik u*Belgorodu*(u ulici S. Jesenjina), 2 spomenika na Tverskom bulevaru i Bulevaru Jesenjina u*Moskvi, u*Rjazanju*na kremljovskoj obali, u selu*Konstantinovo, u*Voronježu,*Krasnodaru,*Taškentu, i*Čerkesku, kao i dva u Tavričkom vrtu i Jesenjinovoj ulici u*Sankt Peterburgu. Zatim spomen-ploča u*Rostovu na Donu, i biste na Aveniji Fridriha Engelsa u gradu*Ivanovu*i u gradovima Spas-Klepike i Orjol.




    Spomenik u Rjazanju.




    U filateliji



    Istaknuti ruski pesnik,
    1958, 40 kopejki



    Marka, posvećena S. A. Jesenjinu,*1975, 6 kopejki




    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Ja Sam Samo Sanjar ~ Sergej Jesenjin





    Izvor: wikipedija; bebamur.com; poezija.6forum.info; slideshare.net; avantartmagazin.com; trunsmoitren.blog.rs; prelepapoezija.com; youtube; udicazasrce.wordpress.com; tumblr.com;
    Last edited by Lena; 13.09.2015 at 15:16.
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  9. #7
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    0 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Paul Leonard Newman / Pol Njumen

    Paul Leonard Newman / Pol Njumen

    (26. januara 1925. - 26. septembar 2008.)​








    Pol Njumen (engl. Paul Newman; Šejker Hajts, 26. januara 1925 -Vestport, 26. septembar 2008) je bio američki glumac, režiser, producent, preduzetnik, vozač auto-trka i humanitarac. U svojoj karijeri nagrađivan je nagradama kao što su: Oskar, Zlatni globus, Udruženja filmskih glumaca, Emi, kao i mnogim počasnim nagradama i priznanjima. Osnivač je kompanije Newman's Own, iz koje donira celi profit i priloge u dobrotvorne svrhe. Do maja 2007. godine ove donacije su premašile 220.000.000 dolara. Njuman je preminuo od raka pluća u svom domu u Vestportu (Konektikat).




    Prema nekim anketama - najseksipilnija ličnost 20. veka​




    Detinjstvo i mladost


    Rođen je u Šejker Hajtsu (predgrađe Klivlenda), kao sin Tereze (rođene Fetzer ili Fetsko; slovačiki Terézia Fecková) i Artura Samjuela Njumana koji je vodio prodavnicu sportske opreme. Njegova otac je bio jevrejske, a njegova majka katoličke veroispovesti. Majka mu je bila slovakinja, rođena u Ptičie (bivši Peticse) u tadašnjoj Austrougarskoj (sadašnja Slovačka). Njuman se izjašnjavao kao jevrej, navodeći da je to „veći izazov“. Njegova majka je radila u prodavnici njegovog oca dok je odgajala njega i njegovog brata Artura (koji je kasnije postao producent).








    Njumen je pokazao rani interes za glumu, u čemu ga je njegova majka ohrabrivala. Sa sedam godina je imao svoj glumački debi u školskoj produkciji koja se zvala Robin Hud. Maturirao je na Srednjoj školi Šejker Hajts 1943. godine, a kasnije je pohađao Univerzitet Ohajo u Atensu (Ohajo) gde se pridružio bratstvu Phi Kappa Tau.




    Filmska karijera


    Na Brodveju je debitovao u komadu Vilijama Indža Пикник zajedno sa glumicom Kim Stenli. Potom je nastupao u dramama Sati očaja i Slatka ptica mladosti sa glumicom Džeraldinom Pejdž. Godine 1962. zaigrao je i u filmskoj verziji Slatke ptice mladosti ponovo sa Džeraldinom Pejdž.

    Njegov prvi film je bio Srebrni putir (1954), da bi kasnije usledile kritičarski hvaljene uloge u filmovima: Neko tamo gore me voli (1956), kao bokser Roki Grazijano; Mačka na usijanom limenom krovu (1958), gde je igrao sa Elizabet Tejlor; i Mladi iz Filadelfije (1959), sa Barbarom Raš i Robertom Vonom.

    Njuman se pojavio na audiciji zajedno sa Džejmsom Dinom za film Istočno od raja (1955). Din je dobio ulogu Kala Traska dok je uloga Arona Traska, prvobitno namenjena Njumanu, dodeljena Ričardu Davalosu. Iste godine igrao je zajedno sa Evom Mari Sejnt i Frenkom Sinatrom u predstavi Torntona Vajdlera Naš grad. Predstava je prikazana uživo i u boji preko televizije.




    „Mačka na usijanom limenom krovu“ sa Pol Njumenom​





    Njuman je bio jedan od nokoliko glumaca koji je uspešno nastavio karijeru iz 50-ih u 60-im i 70-im. Njegova buntovnička ličnost bila je prihvaćena i u sledećim generacijama. Njegovi poznatiji filmovi 60-ih i 70-ih su: Egzodus (1960), Hazarder (1961), Had (1963), Pokretna meta (1966), Hombre (1967), Hladnoruki kažnjenik (1967), Pakleni toranj (1974), Surova igra (1977) i Presuda (1982). Sarađivao je sa glumcem Robertom Redfordom i režiserom Džordžom Rojom Hilom u filmovima Buč Kasidi i Sandens Kid(1969) i Žaoka (1973). Najviše je sarađivao sa suprugom, glumicom Džoanom Vudvard i to u filmovima Dugo toplo leto (1958), Okupite se oko zastave, momci!, (1958), S terase (1960), Pariski bluz (1961), A New Kind of Love (1963), Winning (1969), WUSA (1970), The Drowning Pool (1975), Hari i sin (1984) i Gospodin i gospođa Bridž. Takođe, zajedno su igrali i u mini-seriji Empire Falls, ali nisu imali zajedničkih scena.




    "Pakleni toranj"




    Dvadesetpet godina nakon filma „Hazarder“ (1961), u kome je igrao Edija Felsona, reprizirao je istu ulogu u filmu Martina Skorsezea Boja novca. Za ulogu u ovom filmu je nagrađen Oskarom za najboljeg glavnog glumca.

    Godine 2003. je ponovio ulogu u predstavi Our Town pa je nominovan za nagrade Toni i Emi. Njegova poslednja filmska uloga na ekranu je bila uloga šefa mafije Džona Runija u filmu Put bez povratka gde je igrao zajedno sa Tomom Henksom. Nakon toga je pozajmio glas u animiranom filmu Cars a bio je i narator u filmu Dejl, koji govori u legandarnom NASCARvozaču Dejlu Ernhartu.

    Njuman se povukao iz glumačkog posla 25. maja 2007. godine sa obrazloženjem da ne može da nastavi da glumi na nivou na kojem bi on hteo.







    Brakovi i porodica


    Njuman se ženio dva puta. Njegov prvi brak je bio sa Džeki Viti sa kojom je bio u braku od 1949. do 1958. godine. Sa Viti je imao sina Skota i dve kćerke Suzanu Kendal i Stefani. Njegov sin Skot Njuman koji se pojavio u filmovima Breakheart Pass,Pakleni toranj i Fraternity Row je preminuo od predoziranja drogom. Nakon toga Pol Njuman je u sećanje na svog sina osnovao Centar Skota Njumana za zavisnike od droge. Suzana pravi dokumentarne filmove, a i glumica je, kako u pozorištutako i na filmu. Bila je koproducent u Njumanovam filmu The Shadow Box, za koga je nominovana za nagradu Emi.




    Pol Njumen i Džoan Vudvord​





    Njegov drugi brak je bio sa glumicom Džoanom Vudvard s kojim se venčao 29. januara 1958. godine. Sa njom ima tri kćerke Elenor „Nel“ Terezu (1959), Melisu „Lizi“ Stjuart (1961) i Kler „Kleu“ Oliviju (1965). Njegova kćerka Elenor (u filmu potpisana kao Nel Pots) je igrala jednu od glavnih uloga pored svoje majke u filmu koga je Njuman režirao, film se zvao Uticaj gama-zraka na sablasne nevene.

    Živeo je daleko od holivudskog okruženja u Vestportu (Konektikat), gde je bio posvećen svojoj supruzi i porodici. Kada su ga pitali o njegovoj otuđenosti, odgovorio je: „Zašto ići napolje po hamburger, kada možeš imati odrezak kod kuće“.




    Ikona stila​




    Filmografija


    1954 Srebrni putir The Silver Chalice Bazil
    1956 Neko tamo gore me voli Somebody Up There Likes Me Roki Grazijano
    Mučenje The Rack kapetan Edvard V. Hol mlađi
    1957 Priča o Helen Morgan The Helen Morgan Story Lari Maduks
    Dok ne isplove Until They Sail kapetan Džek Harding
    1958 Dugo toplo leto The Long, Hot Summer Ben Kvik
    Levoruki revolveraš The Left Handed Gun Bili Kid
    Mačka na usijanom limenom krovu Cat on a Hot Tin Roof Brik Polit
    Okupite se oko zastave, momci Rally 'Round the Flag, Boys! Hari Banerman
    1959 Mladi iz Filadelfije The Young Philadelphians Entoni Džadson Lorens
    1960 S terase From the Terrace Dejvid Alfred Iton
    Egzodus Exodus Ari Ben Kanan
    1961 Hazarder The Hustler Edi Felson
    Pariski bluz Paris Blues Ram Bouen
    1962 Slatka ptica mladosti Sweet Bird of Youth Čans Vejn
    Avanture mladog čoveka Hemingway's Adventures of a Young Man Ad Fransis, Batler
    1963 Had Hud Had Banon
    A New Kind of Love Stiv Šerman
    Nagrada The Prize Endru Krejg
    1964 What a Way to Go! Lari Flint
    The Outrage Huan Karasko








    1965 Lady L Armand Denis
    1966 Pokretna meta Harper Lu Harper
    Pocepana zavesa Torn Curtain prof Majkl Armstrong
    1967 Hombre Hombre Džon Rasel
    Hladnoruki kažnjenik Cool Hand Luke Luk Džekson
    1968 Tajni rat Harija Friga The Secret War of Harry Frigg redov Hari Frig
    1969 Paklena staza Inidijanapolisa Winning Frenk Kapjua
    Buč Kasidi i Sandens Kid Butch Cassidy and the Sundance Kid Buč Kasidi
    1970 WUSA Rajnhart
    1971 Sometimes a Great Notion Henk Stamper
    1972 Džeparac Pocket Money Džim Kejn
    Život i vreme sudije Roja Bina The Life and Times of Judge Roy Bean Roj Bin
    1973 Čovek iz Australije The MacKintosh Man Džozef Rirden
    Žaoka The Sting Henri Gondorf
    1974 Pakleni toranj The Towering Inferno Dag Roberts
    1975 The Drowning Pool Lu Harper
    1976 Bafalo Bil i Indijanci Buffalo Bill and the Indians Vilijam F. „Bafalo Bil“ Kodi
    1977 Surova igra Slap Shot Redži „Redž“ Danlop
    1979 Kvintet Quintet Eseks
    1980 Kad je kraj blizu When Time Ran Out... Henk Anderson
    1981 Fort Apache the Bronx Merfi
    Bez pakosti Absence of Malice Majkl Kolin Galager
    1982 Come Along with Me*
    Presuda The Verdict Frenk Galvin
    1984 Hari i sin Harry and Son Hari Kič
    1986 Boja novca The Color of Money Edi Felson
    1989 Debeljko i mališa Fat Man and Little Boy general Lesli R. Grouvs
    Blaze Erl K. Long
    1990 Gospodin i gospođa Bridž Mr. and Mrs. Bridge Volter Bridž
    1993 La Classe américaine Dejv
    1994 Veliki skok The Hudsucker Proxy Sidni Dž. Masberger
    Ničija budala Nobody's Fool Donald Dž. „Sali“ Salivan
    1998 Sumrak Twilight Hari Ros
    1999 Poruka u boci Message in a Bottle Dodž Blejk
    2000 Gde je lova Where the Money Is Henri Maning
    2002 Put bez povratka Road to Perdition Džon Runi
    2003 Naš grad Our Town Pozorišni producent
    2005 Empire Falls Maks Robi
    Magnificent Desolation: Walking on the Moon 3D Dejv Skot
    2006 Cars Dok Hadson
    2007 Dejl Dale pripovedač




    U svojoj karijeri nagrađivan je nagradama kao što su: Oskar, Zlatni globus, Udruženja filmskih glumaca, Emi, kao i mnogim počasnim nagradama i priznanjima​




    Režiser i producent


    1968 Rejčel, Rejčel Rachel, Rachel režiser
    1969 Butch Cassidy and the Sundance Kid izvršni koproducent (nepotpisan)
    Winning izvršni koproducent (nepotpisan)
    1970 WUSA koproducent
    1971 Nikad ne popuštaj Sometimes a Great Notion režiser i izvršni koproducent
    Mogli bi biti divovi They Might Be Giants producent
    1972 Uticaj gama-zraka na sablasne nevene The Effect of Gamma Rays on Man-in-the-Moon Marigolds režiser i producent
    Život i vreme sudije Roja Bina The Life and Times of Judge Roy Bean izvršni koproducent (nepotpisan)
    1980 The Shadow Box režiser
    1984 Hari i sin Harry & Son režiser i producent
    1984 Staklena menažerija The Glass Menagerie*
    2005 Empire Falls producent








    Izvor: Wikipedija; crvenitepih.com; pinterest.com; militaryphotos.net; yuhosting.info; tvprogram.rs; pda.vietbao.vn; cosmopolitan.rs; stility.com; dnevno.rs; baginya.org​
    Last edited by Lena; 13.09.2015 at 15:13.
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  10. #8
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    0 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Marlon Brando / Marlon Brando

    Marlon Brando / Marlon Brando

    (3. april 1924. - 1. jul 2004.)​







    Marlon Brando je bio američki filmski glumac. Tumačio je širok spektar različitih uloga: od likova buntovnika preko lika američkog oficira zaljubljenog u Japanku u filmu Sajonara, nacista u Mladim lavovima, homoseksualca u Odsjajima u zlatnom oku, psihički rastrojenog aristokratu u Poslednjem tangu u Parizu i autoritativnog šefa podzemlja u Kumu, do odbeglog američkog oficira u Apokalipsi danas. Sa lakoćom je baratao svojim velikim rasponom glumačkih mogućnosti, što ga je učinilo uzorom mladih glumačkih naraštaja i idealnim izborom za tumačenje bilo koje vrste karaktera.

    Bio je dvostruki dobitnik Oskara za najboljeg glavnog glumca: prvi put je nagrađen 1954. za film Na dokovima Njujorka, a drugi za ulogu u filmu Kum. Pored toga, nominovan je za još šest Oskara. Dobio je dva Zlatna globusa, tri Nagrade BAFTA i Kanske nagrade za najboljeg glumca. Američki filmski institut ga je proglasio za jednog od pet najvećih glumaca dvadesetog veka.

    Marlon Brando je bio jedna od najuticajnih ličnosti pop kulture. Svojim agresivnim seksepilom i izrazitom muževnošću razbio je mit o uglađenom, dekadentnom džentlmenu kao idealu muške lepote. Zahvaljujući ulozi sirovog mačo–muškarca u filmu Tramvaj zvani želja pokrenuo je modu belih, uskih majica kratkih rukava, i nametnuo se kao muški ekvivalent Merilin Monro, najvećeg seks–simbola dvadesetog veka.




    Detinjstvo i period pre glume


    Marlon Brando je rođen u porodici Marlona Branda starijeg (1895-1965) i Doroti Penbejker Brando (1897-1954) u Omahi (Nebraska). Kad je imao jedanaest godina, roditelji su mu se razveli. Njegova majka se ubrzo sa troje dece preselila u Santa Anu (Kalifornija), gde je živela sve do 1937. godine, kad se pomirila sa bivšim suprugom i preselila u Libertivil (Ilinois). Porodica je imala holadnske, irske, nemačke i engleske korene. Iako je Brando tvrdio da mu je deda bio Francuz, Ežen Brando (to je potvrdilo i nekoliko njegovih biografa), to je netačno. Njegovi deda i baka bili su zapravo Judžin Brando i Mari Holvej, koja je napustila muža i dete kad je Brandov otac imao samo pet godina. Porodica Brando dugo je živela u državi Njujork, a naziv preimena se pisao Brandow, a povezivana je sa nemačkim imigrantom Johanom Vilhelmom Brandauom, koji je u Ameriku došao početkom 18. veka. Brandova majka je radila u lokalnom pozorištu i pomogla mladom Henriju Fondi da počne svoju glumačku karijeru, te tako skrenula Brandovu pažnju na pozorište. Njegov otac, Marlon stariji radio je kao fotograf. Brandova baka sa majčine strane, Besi Gon Penbejker Mejers, sa kojom je Brando možda bio bliži nego sa majkom, bila je takođe nekonvencionalna. Kako je kao mlada ostala udovica, radila kao sekretarica da bi se izdržavala, kasnije kao medicinska sestra u hrišćanskoj dobrotvornoj organizaciji, bila je izuzetno poznata u Omahi. Njen otac, Miles Gon, bio je lekar iz Irske, a njena majka Džulija Vots bila je iz Engleske.




    Marlon Brando mlađi​




    Brando je od malih nogu bio vešt imitator, pa je vrlo rano razvio veštinu oponašanja ljudi koji su ga okruživali. Njegova starija sestra, Džoslin Brando je ipak prva je počela glumačku karijeru, otišavši u Njujork kako bi studirala na Američkoj akademiji dramskih umetnosti. Posle se pojavila na Brodveju, a kasnije i u filmovima i na televiziji. Njegova druga sestra, Freni, napustila je koledž u Kaliforniji kako bi studirala u Njujorku. Marlon je sledio njihov primer. Imao je burno detinjstvo, ponavljao je razred u srednjoj školi, a kasnije je i izbačen.[5] U šesnaestoj godini upisan je u vojnu školu Šatak u Faribouu (Minesota), koju je pre pohađao i njegov otac. U Šataku se istaknuo u pozorištu i veoma dobro se snašao u školi. Na poslednjoj godini, 1943. godine, prošao je sa uslovnom kaznom zbog drskosti prema nadređenom oficiru tokom manevara. Deo te uslovne kazne bilo je ograničeno kretanje u granicama škole. Kad se pokušao iskrasti u grad, uhvaćen je i izbačen iz škole. Sledeće godine je pozvan da se vrati, ali je odlučio da ne završi školu. Otac mu je sredio posao kopanja kanala u gradu preko leta. Međutim, Brando je odlučio da sledi primer svoje sestre, te je otputovao na istočnu obalu. Posetio je sestru Frensis u Njujorku na Božić 1942. godine. Otac ga je pomagao finansijski šest meseci i čak mu pronašao posao u trgovini, međutim Marlon je već isplanirao svoje dalje školovanje. Išao je u nekoliko škola glume, između ostalih i na New School's Dramatic Workshop, gde je sa profesorkom Stelom Adler savladao tehniku sistema Stanislavskog




    Karijera


    Počeci: „Tramvaj zvani želja“


    Brando je koristio svoje glumačke veštine u svojim prvim ulogama, u Sejvilu (Njujork na Long Ajlandu). Izbačen je sa popisa glumaca u glumačkoj školi u Sejvilu zbog ponašanja, ali je otkriven u manjoj predstavi i ubrzo je nastupio na Brodveju. Kritičari su ga proglasili najperspektivnijim glumcem na Brodveju za ulogu vojnog veterana u predstavi Truckline Cafe, iako je predstava komercijalno podbacila.

    Još više se proslavio 1947. godine, ulogom Stenlija Kovalskog u predstavi Tramvaj zvani želja Tenesija Vilijamsa, koju je režirao Elija Kazan. Brando je hteo ulogu pa se odvezao na audiciju do Provinstauna u državi Masačusets, gde je Vilijams provodio leto. Vilijams je posle rekao da je odmah znao kome će dati ulogu čim je vidio Branda. Brandov nastup označio je revoluciju u glumačkoj tehnici i postavio temelje za američki model glumačke metodičnosti. Takav način glume nikad pre nije bio viđen. Kasnije je pozvan u studio Vorner braders na audiciju za film Buntovnik bez razloga, za koji je kasnije angažovan Džejms Din. Brandov prvi nastup na filmu bio je u ulozi veterana paraplegičara u filmu Ljudi iz 1950. godine. Kako bi se pripremio za ulogu, Brando je proveo mesec dana u krevetu u veteranskoj bolnici.




    Vivijen Li i Marlon Brando u 'Tramvaj zvani želja' (1951)​




    Još jači utisak je ostavio sledeće godine, kad se opet pojavio u ulozi Stenlija Kovalskog, ali ovaj put u filmskoj adaptaciji Tramvaja zvanog želja. Za tu ulogu nominovan je za Oskar za najboljeg glavnog glumca, a nominacije su se nastavile i sledeće dve godine za uloge u filmovima Viva Zapata! (1952) i Julije Cezar (1953) u kom je glumio Marka Antonija. Ove četiri Brandove uloge postavile su nove standarde, ne samo za druge glumce, nego i za samog Branda. Godine 1953. je nastupio i u predstavi Lija Foka Arms and the Man. Fok je bio ponosan da može reći ljudima kako je Marlon Brando odbio ponudu sa Brodveja u visini od 10.000 dolara nedeljno, kako bi nastupio u njegovoj predstavi u Bostonu. Tu je bio plaćen manje od petsto dolara sedmično. Bio je to njegov zadnji nastup u pozorištu.




    Uticaj na potkulturu: „Divljak“


    Brando je postao heroj mlađe generacije nakon uloge Džonija Strablera, buntovnog motocikliste, u filmu Divljak. Stvorio je imidž buntovnika za nadolazeću rokenrol eru. Mnogi rokenrol muzičari kao što su Elvis Presli imitirali su Brandov imidž i ponašanje. Elvis je takođe kopirao Brandovu ulogu Džonija dok je glumio Vinsa u filmu Jailhouse Rock. Brando je zračio sirovom seksualnošću, što je u bioskope privlačilo žensku publiku svih godina. Šefovi bioskopa prisećali su se kako su na rasprodanim matinejama deca trčala gore-dole po dvorani imitirajući zvuk motora dok su im majke sedele zapanjene.

    Marlon Brando bio je heroj i u očima Džejmsa Dina, koji je rekao da mu je on idol te da ga kopira kao glumca i osobu. Brando je u svojoj autobiografiji Songs My Mother Taught Me tvrdio, kad ga je Elija Kazan upoznao sa Džejmsom Dinom na snimanju filma Istočno od raja: „On je bio nervozan kad me upoznao te mi dao do znanja da ne samo imitira moju glumu nego i veruje kako je to moj stil života. Rekao je kako uči svirati konga bubnjeve i voziti motocikl, a bilo je jasno da pokušava unaprediti svoj rad“. U svojoj je knjizi još napisao: „Kad sada gledam, shvatam da nije neobično za ljude da se služe nečijim obrascima sve dok ne pronađu svoje, što je Džimi u to vreme radio.“







    Din je imao običaj da uveče pozove Branda, samo da bi čuo njegov glas. Zabrinut zbog toga, kao i zbog kopiranja njega samog koje Din neprestano pokušava, Brando ga je kada su se zvanično upoznali, odveo iza seta i posavetovao da potraži pomoć psihijatra. Vilijam Best, poznati scenarista u to vreme, rekao je da je Brandova gluma teška kao olovo, dok je Dinova živahna i razigrana. Reditelj Nik Rej je čak preuzeo prikaz bande iz filma Divljak i preneo ga u svoj film Buntovnik bez razloga, te na taj način istaknuo Brandov uticaj na mlade. Buntovnička kultura, koja je uključivala motocikle, kožne jakne, džins i opšte buntovničko ponašanje, koja je inspirisala generacije buntovnika, razvila se zahvaljujući filmu Divljak, te Brandovoj jedinstvenoj ličnosti i karakteru. Prodaja motocikala i opreme vezane za njih, kožnih jakni, džinsa, čizama i majica naglo je porasla širom zemlje. Film je ostavio sličan utisak na prekookeansku publiku, dok su lokalni religijski autoriteti jadikovali o uticaju filma na mlade.





    1954—1959: „Na dokovima Njujorka“


    Pod Kazanovom rediteljskom palicom, Brando je konačno dobio Oskar za najboljeg glavnog glumca za ulogu Terija Maloja u filmu Na dokovima Njujorka. U puno puta citiranoj sceni u taksiju (Mogao sam biti neko i nešto) Kazan je tvrdio da je samo stavio Roda Stajgera i Branda u zadnji deo taksija i pustio kameru da snima bez ikakvih uputa, a da su dva glumca u celosti improvizovali razgovor.




    "Na dokovima Njujorka"​





    Brandu se nije svidela originalna scena napisana u scenariju. U njoj Čarli (Stajger) gura pištolj u bratova rebra i kaže mu da se odluči pre nego što stignu u ulicu River 437, ali Brando je to smatrao nerealnim. Rekao je Kazanu kako ne može verovati da bi čovek to mogao reći bratu te da publika neće verovati da bi ovaj tip, koji je bio blizak sa bratom ceo život i za kojeg se brinuo trideset godina, potegnuo pištolj u njegova rebra i pretio da će ga ubiti. Jednostavno nije bilo verodostojno. Na kraju su ponavljali scenu nekoliko puta, ali Brando je uporno ponavljao: „Jednostavno nije u redu, Gadž (Kazanov nadimak), stvarno nije u redu.“ Kazan je konačno pristao, nakon čega su Brando i Stajger potpuno improvizovali scenu koja je tako potpuno promenjena. Kazanu se svidela pa ju je ostavio. Brando je posle trijumfa nastavio da bira raznolike uloge: u filmu Momci i devojke glumio je Skaja Mastersona, a morao je i pevati. U filmu Čajdžinica na avgustovskoj mesečini nastupio je u ulozi japanskog prevodioca za američku vojsku u Japanu nakon rata; u filmu Sajonara glumio je američkog pilota, a u Mladim lavovima nacističkog oficira. Iako je za ulogu u Sajonari dobio još jednu nominaciju za Oskara, njegova gluma izgubila je krajem pedesetih energiju i pravac, a on sam postajao je izuzetno težak za saradnju.




    1960—1969: „Odsjaji u zlatnom oku“


    Brando je šezdesetih godina igrao u manjim filmovima, te je njegova karija krenula silaznom putanjom. Krajem decenije gotovo da je utonuo u zaborav, što birajući pogrešne filmove, što zahvaljujući svom ekscentričnom ponašanju. Među poznatijim filmovima iz tog perioda se ističu Pobuna na brodu Baunti iz 1962. i vestern Jednooki Džek - jedini film koji je Brando i režirao. Godine 1967. glumio je pored dve velike filmske zvezde - Sofije Loren u romantičnoj drami Grofica iz Hongkonga i pored Elizabet Tejlor u drami Odsjaji u zlatnom oku, gde je bio u ulozi pukovnika koji potiskuje svoju homoseksualnost. Film koji je Marlon često isticao kao svoj omiljeni je bio Gori! iz 1969. I ovo je bio još jedan komercijalni debakl, koji je potpuno pokopao popularnost koju je glumac sticao tokom dvadeset godina karijere.




    "Pobuna na brodu Baunti"​




    1970—1979: „Kum“


    Marlon Brando je 1971. godine bio nominovan za Nagradu BAFTA za najboljeg glavnog glumca za film Došli su noću, međutim tek je sledeći film napravio pravi preokret u njegovoj karijeri. Lik Vita Korleonea u kriminalističkom trileru Kum iz 1972. je jedan od najpoznatijih filmskih likova u istoriji. Časopis Empajer (en- The Empire) ga je uvrstio među deset najvećih filmskih likova, dok ga je Premijer (en- The Premiere) proglasio najboljim likom svih vremena. Reditelj Frensis Ford Kopola je nagovorio Branda na probno snimanje, gde je ovaj upotrebio vatu kako bi simulirao naduvene obraze.

    Kopola je bio oduševljen Brandovim nastupom u ulozi šefa mafijaške porodice, ali se morao boriti sa producentima da angažuje temperamentnog glumca, čiji su zahtevi postali nepodnošljivi. Studio je pak hteo da ulogu dobije Deni Tomas. Tomas je međutim osetio da je Brando kao stvoren za tu ulogu, pa je odbio ponudu, i štaviše stao iza Kopole i ostalih koji su svedočili probnom snimanju. Brando je bio senzacionalan, pogotovo u sceni sastanka mafijaških rivala, koja se smatra jednom od najpoznatijih u istoriji filma. Brando je za svoju izvedbu osvojio Zlatni globus za najboljeg glumca u glavnoj ulozi i Oskar za najboljeg glavnog glumca, ali je odbio da ga primi. Bojkotovao je svečanu ceremoniju, ostavljajući manje poznatoj glumici Sašin Litlfeder da objasni njegove razloge. Ona je rekla da je glumac zgrožen iskorišćavanjem Indijanaca u televizijske svrhe i njihovim tretiranjem od strane Holivuda. Iste godine Barndo je potvrdio reputaciju lošeg momka, koju je gradio godinama. Naime, iznerviran upornošću fotografa Rona Galela, udario ga je pesnicom i razbio mu vilicu. Kada bi kasnije snimao Branda, Galel bi nosio kacigu za američki fudbal.




    "Kum"​




    Odmah posle ovog filma, Marlon je odigrao još jednu izuzetno pohvaljenu ulogu u filmu Poslednji tango u Parizu, režisera Bernarda Bertolučija. Postojale su brojne kontroverze u vezi s tim filmom, a jedna od njih je bio njegov preterano erotski sadržaj. Međutim, Akademija je ponovno nominovala Branda u kategoriji za najboljeg glavnog glumca. Njegova karijera je nakon ovoga ponovo postala prevrtljiva. Dobio je honorar od 1.000.000 dolara za ulogu pukovnika Kerca u filmu Apokalipsa danas. Dogovor je bio da bude mršav i u formi, kao i da pročita knjigu Srce tame. On se pak pojavio predebeo, a nije ni pročitao knjigu. Zbog toga je njegov lik sniman u zatamnjenoj prostoriji, a većinu dijaloga je improvizovao. Nakon što je završio njegova snimanja, reditelj Kopola ga je zamolio da ostane još sat vremena, da scenu dok govori Užas, užas snimi u krupnijem planu. Brando je za tih sat vremena zatražio (i dobio) 75.000 dolara. Posle ovog filma, njegova težina postala je jedan od presudnih faktora u izboru uloga.




    "Poslednji tango u Parizu"​




    Kasnija karijera


    Posle filma Apokalipsa danas igrao je Džor-Ela, Supermenovog oca, u prvom filmu Supermen. Prihvatio je ulogu samo zbog dobrog honorara i potvrde da neće morati da čita scenario unapred, te da će kamera prikazivati nešto drugo dok njegov lik govori. Brando je nastupio i u nastavku serijala, Supermen 2, ali producenti su odbili da mu plate kao za prvi film, pa je glumac zabranio da se prikazuju njegove scene. Međutim, nakon Brandove smrti taj deo filma ponovno je ubačen u rediteljevu verziju filma 2006. godine (Supermen II: Verzija Ričarda Donera). Dve godine nakon svoje smrti, ponovio je ulogu Džor-Ela u zadnjem nastavku serijala Povratak Supermena, u kojem je upotrebljen nekorišćeni arhivski materijal sa Brandom u ulozi Džor-Ela iz prva dva filma. Osim toga, tokom filma korišćen je i Marlonov glas. Drugi kasniji nastupi, kao u filmu Ostrvo doktora Moroa i Don Huan de Marko, zaradili su najlošije kritike u njegovoj karijeri i bilo je očigledno da mu nije stalo do mišljenja kritike. Ipak, sve je iznenadio filmom Bela sezona suše za koji je bio nominovan za Oskar za najboljeg sporednog glumca. Film se bavio rasnom diskriminacijom u Africi, te je razumljivo da je Brando kao borac za ljudska prava pokazao veliko interesovanje za film i dao sve od sebe da odigra jednu od najboljih uloga u karijeri. Tim Berton mu je potom ponudio ulogu Pingvina u filmu Povratak Betmena, koju je glumac prihvatio, ali Vorner braders nije odobrio njegov nastup u filmu. U svom poslednjem filmu, Plen iz 2001, glumio je sa prijateljem Robertom de Nirom.







    Privatni život


    Ljubavni život i propali brakovi
    Marlon se 1957. venčao sa slabo poznatom glumicom Anom Kašfi. Uradio je to u uverenju da ona ima indijansko poreklo. Zapravo se zvala Džoun O'Kalahan, bila je iz Velsa i odgajana kao katolikinja. Lagala je Branda za pravi identitet i oblačila se kao Indijanka, budući da je Brando voleo egzotične žene. Razveli su se 1959. godine, nakon rođenja sina Kristijana Branda. Već sledeće godine oženio se sa Movitom Kastanedom, sedam godina starijom meksičkom glumicom; razveli su se 1962. godine. Kastaneda se pojavila u filmu Pobuna na brodu Baunti iz 1935. godine, nekih dvadesetsedam godina pre rimejka iz 1962. u kojem je Brando nastupio kao Flečer Kristijan. Brandovo ponašanje tokom snimanja filma još je više utvrdilo njegovu reputaciju teške zvezde. Bio je kriv za promenu reditelja i probijanje budžeta, iako je demantovao svoju odgovornost i za jedno i za drugo. Iskustvo sa snimanja filma duboko je promenilo njegov život. Zavoleo je Tahiti, gde je film sniman, i narod na njemu. Zakupio je deo atola na devedesetdevet godina, na kojem je mislio da izgradi laboratoriju za očuvanje okoline i lečilište. Tu je upoznao i glumicu Taritu Teripiju i njegov brak sa Kastanedom je bio praktično okončan. Tarita je postala Brandova treća supruga 10. avgusta 1962. godine, sa samo dvadeset godina - bila je osamnaest godina mlađa od Branda kad su se venčali. U članku iz časopisa Motion Picture iz 1961. Brando je opisao kako je bila naivna i priprosta. Teripija je postala majka dvoje njegove dece. Razveli su se u julu 1972. godine, a Marlon je izgradio hotel na svom ostrvu i više se nikada nije ženio.

    U svojoj autobiografiji Songs My Mother Taught Me, Brando tvrdi da se jedne noći pojavio u stanu Merilin Monro i da su tada počeli vezu koja je trajala više godina. Pre toga su se upoznali na jednoj zabavi. Ona je svirala klavir u uglu i niko nije obraćao pažnju na nju. On joj je prišao i započeo razgovor. Rekao je još da su imali telefonski razgovor nekoliko dana pre njene smrti. Kasnije je tvrdio da je ubijena. Osim nje i Volija Koksa, nikoga posebno nije izdvojio u autobiografiji. Tvrdio je da je imao brojne romanse i avanture, ali svoje brakove, žene i decu uopšte nije spomenuo.




    Marlon Brando sa Merlin Monro​




    Poslednje godine


    Umesto da se na kraju karijere koncentriše na glumu, Brando se još češće sukobljavao sa rediteljima i producentima. Izbegavao je da uči tekst i postavljao ultimatum – ili tekst ili on. Sa druge strane, glumci su ga smatrali plemenitim i duhovitim, i doživljavali ga kao podršku i oslonac. Kada je snimio poslednji film, Marlon se povukao na Tahiti, a njegova težina dostigla je čak 136 kilograma. Brando je bio dugogodišnji prijatelj Majkla Džeksona te ga je pred smrt često posećivao na njegovom imanju Nedođija, odmarajući se tamo nedeljama. Učestvovao je i na Džeksonovim koncertima povodom 30. godišnjice samostalnog delovanja 2001. godine, a pojavio se i u petnaestominutnom video-spotu You Rock My World iste godine. Marlon je umro 1. jula 2004. godine u osamdesetoj godini života. Kao uzrok smrti navedeni su njegovi dugogodišnji problemi sa disajnim organima, ali i srčani problemi, dijabetes i rak jetre. Kremiran je, a njegov pepeo rasut je na dva mesta, zajedno sa pepelom njegovog prijatelja Volija Koksa. Jedan deo rasut je na Tahitiju, a drugi u Dolini smrti.

    Prema Forbsu, prihodi od objekata u Brandovom posedu iznose devet miliona dolara godišnje, pa glumac spada među deset mrtvih zvezda sa najvećom zaradom posle smrti




    Filmografija


    1950 Ljudi 1951. Tramvaj zvani želja
    1952. Viva Zapata!
    1953. Julije Cezar
    1953. Divljak
    1954. Na dokovima Njujorka
    1954. Dezire
    1955. Momci i devojke
    1956. Čajdžinica na avgustovskoj mesečini
    1957. Sajonara
    1958. Mladi lavovi
    1959. Zmijska koža
    1961. Jednooki Džek
    1962. Pobuna na brodu Baunti
    1963. Ružni Amerikanac
    1964. Noćna priča
    1965. Morituri
    1966. Potera bez milosti
    1967. Grofica iz Hongkonga
    1967. Odsjaji u zlatnom oku
    1968. Kandi
    1968. Noć sledećeg dana
    1969. Gori!
    1972. Došli su noću
    1972. Kum
    1972. Poslednji tango u Parizu
    1976. Dvoboj na Misuriju
    1978. Supermen
    1979. Apokalipsa danas
    1980. Formula
    1989. Bela sezona suše
    1990. Brucoš
    1992. Kristofer Kolumbo: Otkriće
    1995. Don Huan de Marko
    1996. Ostrvo doktora Moroa
    1997. Hrabri
    1998. Lova do krova
    2001. Plen
    2006. Povratak Supermena







    Izvor: Wikipedia; demi.fi; ukparobrod.rs; jugendohnefilm.com; ukparobrod.rs; mojtv.hr; kino-teatr.ru; seecult.org; margaretgunnng.blogspot.com​
    Last edited by Lena; 13.09.2015 at 15:12.
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  11. #9
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    0 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Thomas Jeffrey Hanks* / Tom Hanks

    Thomas Jeffrey Hanks* / Tom Hanks

    *(9. juli*1956. godine)







    Thomas Jeffrey Hanks*(Concord,*9. juli*1956. godine) je*američki*filmski glumac i producent, dvostruki dobitnik Oskara. Hanks je prije uspjeha s filmovima*Philadelphia*i*Forrest Gump*glumio u televizijskim i porodičnim komedijama. Financijski je najuspješnija filmska zvijezda u historiji. Osim toga, jedan je od dvojice glumaca čiji su filmovi sedam puta uzastopno zaradili 100 miliona dolara.




    Biografija


    Rani život


    Hanks je rođen u Concordu,*Kalifornija. Njegov otac, Amos Mefford Hanks, bio je kuhar i rođak majke američkog predsjednika,*Abrahama Lincolna. Njegova majka, Janet Marylyn Frager, bila je bolničarka; par se razveo*1960. godine Troje najstarije djece, Sandra, Rufus i Tom, otišli su živjeti s ocem, dok je najmlađi Jim ostao s majkom u Red Bluffu, Kalifornija. Oboje roditelja su se ponovno vjenčali. Prva pomajka Sandri, Larryju i Tomu ušla je u brak s petero svoje djece. Hanks je jednom izjavio za časopis*Rolling Stone: "Svi su u mojoj obitelji voljeli jedni druge. Ali u kući je uvijek bilo pedeset ljudi. Nisam se osjećao kao autsajder, ali sam uvijek bio malo izvan toga". Taj brak završio je razvodom dvije godine poslije, a Amos Hanks postao je samohrani otac, radeći dugo i računajući da će se djeca pobrinuti jedni za druge. Bila je to pouka o oslanjanju na sebe koja će im svima dobro doći.






    Amos Hanks ponovno se oženio*1965. godine s Frances Wong, domorotkinjom iz*San Francisca,*kineskog*podrijetla. Frances je imala troje djece, od kojih je dvoje živjelo s Tomom dok je bio u srednjoj školi. Hanks je glumio u školskim predstavama, među ostalim i*Južni Pacifik, dok je pohađao srednju školu Skyline u Oaklandu, Kalifornija. Hanks je studirao glumu na koledžu Chabot, a nakon dvije godine se preselio u Sacramento. Hanks je rekao za*New York Times: "Razredi glume bili su najbolje mjesto za čovjeka koji voli puno vikati, a u isto vrijeme je i plemenit. Puno sam vremena proveo gledajući predstave. Nisam vodio djevojke sa sobom. Samo bih se odvezao u pozorište, kupio sebi ulaznicu, sjeo, pročitao program i potpuno se uživio u predstavu. Puno sam vremena proveo tako, gledajući djela*Bertolta Brechta,*Tennesseeja Williamsa,*Henrika Ibsena*i ostalih."

    U to vrijeme je upoznao Vincenta Dowlinga, šefa kazališnog festivala u Clevelandu. Na Dowlingov nagovor, Hanks je počeo nastupati na festivalu, što je postalo trogodišnje iskustvo u kojem je radio sve vezano za pozorište. Zbog toga je Hanks odustao od koledža, ali je već čvrsto odlučio da će postati glumac.







    Rana karijera


    1979. godine se Hanks preselio u*New York, gdje je debitirao u niskobudžetnom hororu,*He Knows You're Alone, a nakon toga nastupio u televizijskom filmu,*Mazes and Monsters. Nastavio je pohoditi audicije i konačno dobio glavnu ulogu u televizijskom pilotu*ABC-a,*Prisni prijatelji, glumeći Kipa Wilsona. Otišao je u*Los Angeles, gdje se pridružio Peteru Scolariju, a glumili su dvojicu muškaraca prisiljenih obući se kao žene kako bi mogli živjeti u jeftinom hotelu za žene.*Prisni prijatelji*emitirao se dvije godine, a iako gledanost serije nikad nije bila velika, kritičari su je dobro ocjenili. "Kad sam ga prvi put vidio na setu", rekao je producent serije Ian Praiser*Rolling Stoneu, "Pomislio sam, 'Šteta što se neće zadržati televiziji. Znao sam da će postati filmska zvijezda za dvije godine." Ako je Praiser to i znao, nije uspio uvjeriti Hanksa. "Serija se pojavila niotkuda", rekao je Hanksov najbolji prijatelj Tom Lizzio za*Rolling Stone. "Zatim je odjednom otkazana. Pomislio je kako će opet vući konopce i postavljati rasvjetu u teatru."




    Tom Hanks u „Splash“




    Nastupima u*Prisnim prijateljima*i epizodi serije*„Happy Days“*(1982.), u kojoj je glumio bivšeg Fonzovog mrzovoljnog kolegu iz razreda, privukao je pozornost redatelja*Rona Howarda. Howard je radio na filmu*„Splash“*(1984. godine), fantastičnoj romantičnoj komediji o sireni koja se zaljubi u čovjeka. Howard je prvo mislio Hanksu dati ulogu duhovitog brata glavnog junaka, ulogu koja je na kraju pripala*Johnu Candyju. Umjesto toga, Hanks je dobio glavnu ulogu koja mu je lansirala karijeru budući da je film postao hit, zaradivši 69 miliona dolara.




    Period pogodaka i promašaja


    Slijedilo je još nekoliko komedija, ali nijedna nije pogodila interes publike. U filmu*„Ništa zajedničko“*(1986. godine) - o mladiću otuđenom od svojih roditelja koji mora ponovno uspostaviti odnos s ocem, kojeg je glumio*Jackie Gleason*- Hanks je zaradio reputaciju glumca koji može iznijeti i ozbiljne uloge, a ne samo one komične.

    Nakon još tri promašaja, Hanks je uspio s fantastičnim filmom*„Veliki*„(1988.), koji je predstavio Hanksa kao veliki holivudski talent. "Nije lako biti uspješan u ovom gradu," rekao je njegov prijatelj Scolari za*Rolling Stone, posebno za savjesnog čovjeka. Počnu vam laskati. Dobivate stvari koje ne moraju nužno biti loše ili otrovne. Ali vas ne zanimaju. Morate stati i reći, 'Samo malo - nisam to tražio.' Morate uhvatiti svoj život za rogove. Imate obaveze koje nemaju nikakve veze s glumačkom profesijom. Tom Hanks se uspješno nosio s uspjehom. Nikad nije bio sretniji."




    „Turner i Hooch“




    Slijedio je film iz*1989. godine,*„Turner i Hooch“. U izdanju*Disney Adventures*iz*1993. godine, Hanks je rekao, "Vidio sam*Turnera i Hoocha*neki dan u videoteci, što mi je izazvalo uspomene. Plakao sam kao dijete."

    Hanksov izbor uloga nastavio ga je uvaljivati u nevolje. Ponovno je nizao samo promašaje. Prvo je bio film*„The Burbs“*(1989. godine), zatim*„Joe protiv vulkana“*(1990. godine) i konačno „Vatromet taština“*(1990. godine).





    Okretanje dramskim ulogama


    Hanks se vratio na vrh ulogom neuspješnog*bejzbolskog*trenera u filmu*„Ženska liga“*(1992. godine). Priznao je da njegova gluma u ranijim ulogama nije bila sjajna, ali da se poboljšao. U intervjuu za*Vanity Fair, Hanks je rekao da mu gluma u "modernoj eri snimanja" nije više pretenciozno lažna.

    Ova "moderna era" podrazumijevala je spektakularnu*1993. godinu za Hanksa, prvo s filmom*„Romansa u Seattleu“, a onda s*„Philadelphiom“. Prvi je bio blockbuster o udovcu koji pronalazi pravu ljubav (s*Meg Ryan).*Richard Schickel*iz*Timea*nazvao je njegovu izvedbu "čarobnom", a mnogi su složili kako mu je ta uloga donijela status jedne od najvećih zvijezda svoje generacije. U*„Philadeplphiji“, Hanks je glumio advokata*homoseksualca*koji je obolio od*AIDS-a te se bori protiv diskriminacije (Hanks je smršavio i stanjio kosu kako bi izgledao bolesno).




    Tom Hanks i Antonio Banderas u filmu „Filadelfija“




    Hanks je trebao biti glumiti u filmovima*„Batman zauvijek“,*„Jerry Maguire“,*„Kuka“,*„Polje snova“,*„Patriotske igre“*i*„Groundhog Day“. Hanksovi likovi često imaju problema s mjehurom. U*„Forrest Gumpu“, Forest se susreće s*JFK-om i izvaljuje, "Moram pišati!". U*„Putu do uništenja“, Michael Sullivan odgovara "poslije nje moram pišati", nakon što su ga upitali voli li kavu. U*„Zelenoj milji“, Paul Edgecombe pati od ekstremno bolne hipertrofije prostate, koju liječi John Coffey (Michael Clarke Duncan). U*„Ženskoj ligi“, Jimmy Dugan ulazi u svlačionicu mahmuran i nesvjestan prisutnosti svojih igračica, počinje mokriti dok igračice ne mogu vjerovati što gledaju. Nakon što je konačno završio,*Madonna*mu kaže, "To je bilo vraško pišanje!" Hanksovi likovi mogu se vidjeti kako uriniraju i u filmovima*„The Money Pit“,*„Veliki“,*„Brodolom života“*i*„Apollo 13“. U filmu*„Terminal“, Hanksov lik trči u kupaonicu nakon što je čekao cijeli dan kod govornice zbog poziva za posao.

    Hanks je*1994. godine dobio*Oskara*za najbolju glavnu ulogu u filmu*„Philadelphia“. Tokom govora zahvale, otkrio je da je njegov učitelj drame u srednjoj školi bio homoseksualac. Ovo priznanje bilo je temelj za film*„In & Out“*(1997. godine) s*Kevinom Klineom*u ulozi profesora engleske književnosti kojeg je na sličan način odao bivši učenik.




    „Zelena milja“




    „Forrest Gump“


    Hanks je poslije*„Philadelphije“ *nastupio u ljetnom hitu iz*1994. godine,*„Forrest Gump“, u kojem njegov lik postaje sudionik kulturnih događaja u američkoj historiji od šezdesetih pa nadalje.

    Hanks je osvojio svog drugog Oskara za najboljeg glumca za ulogu u*Forrest Gumpu, postavši tako jedan od dvojice glumaca koji su osvojili dva uzastopna Oscara (prvi je bio*Spencer Tracy, pobjedivši*1937. i*1938. godine).







    „Apollo 13“


    Hanksov sljedeći projekt doveo ga je ponovno do*Rona Howarda*u filmu*„Apollo 13“, u kojem je glumio astronauta i zapovjednika Jamesa Lovella. Kritičari su hvalili film i izvedbe cijele glumačke postave, u kojoj su još bili*Kevin Bacon,*Bill Paxton,*Gary Sinise,*Ed Harris*i*Kathleen Quinlan. Film je*1996. godine zaradio devet nominacija za*Oskara, a osvojio je dva.




    „Houston, we have a problem“ – čuvena rečenica iz filma „Apollo 13“




    1996. do danas


    Hanks se okrenuo režiranju i produciranju sa svojim sljedećim filmom,*„That Thing You Do!“, o*pop*grupi iz šezdesetih. Hanks i producent Gary Goetzman osnovali su Playtone, muzičku i filmsku produkcijsku kompaniju, što je i naziv muzičke kuće u filmu.

    Hanks je bio jedan od producenata, scenarista i redatelja*HBO-ove dokumentarne drame*„Od Zemlje do Mjeseca“. Serija u dvanaest dijelova opisuje svemirski program od njegovog početka, kroz poznate letove*Neila Armstronga*i*Jima Lovella, do osobnih osjećaja oko stvarnih slijetanja na*Mjesec. Projekt od 68 miliona dolara dobio je nagradu Emmy, a bio je jedan od najskupljih projekata namijenjenih za televiziju. Hanksov sljedeći projekt bio je još skuplji.



    „Spašavanje vojnika Ryana“*




    Za*„Spašavanje vojnika Ryana“*udružio se sa*Stevenom Spielbergom*kako bi snimili film o*Danu D, točnije iskrcavanju na plažu Omaha i probijanju kroz*Francusku*kako bi se spasio vojnik koji ima dopuštenje da se vrati kući. Film je odlično primljen i od strane kritike i publike; nazvan je jednim od najkvalitetnijih ratnih filmova uopće. Spielberg je dobio svog drugog*Oscara*za režiju, a Hanks je zaradio još jednu nominaciju za najbolju glavnu ulogu. Krajem*1998. godine, Hanks se pridružio svojoj kolegici iz filma*„Romansa u Seattleu“,*Meg Ryan, za još jednu romantičnu komediju,*„Imaš poruku“, remake filma iz*1940. godine,*„Trgovina iza ugla“, u kojem su nastupili*James Stewart*i*Margaret Sullavan.




    „Imaš poruku“, sa Meg Rayan




    1999. godine, Hanks je nastupio u adaptaciji romana*Stephena Kinga,*„Zelena milja“. Sljedeće godine osvojio je*Zlatni globus*za najboljeg glumca i nominaciju za Oscara za portret brodolomca, analitičara FedExa, u filmu*Roberta Zemeckisa,*„Brodolom života“.*2001. godine, Hanks je bio jedan od producenata i redatelja HBO-ove mini-serije*„Združena braća“. Pojavio se i u specijalnoj televizijskoj emisiji vezanoj za*terorističke napade 11. septembra 2001. godine,*Tribute To Heroes, i dokumentarcu*Rescued From the Closet.







    Nakon toga pridružio se redatelju*„Vrtloga života“,*Samu Mendesu, u adaptaciji romana Maxa Allana Collinsa i Richarda Piers Raynera,*„Put do uništenja“, u kojem je glumio anti-junaka, plaćenog ubicu u bijegu sa sinom. Iste godine, Hanks je ponovno sarađivao sa Spielbergom, nastupivši s*Leonardom Di Capriom*u kriminalističkoj komediji*„Uhvati me ako možeš“, temeljenoj na istinitoj priči o Franku Abagnaleu Jr.

    2002. godine, on i supruga*Rita Wilson*producirali su hit-film*„Moje grčko vjenčanje“. Hanks neko vrijeme nije nastupao na filmu, da bi se konačno pojavio u tri filma:*„Gangsterska petorka“, braće Coen, još jednom Spielbergovom filmu,*„Terminal“, i u*„Polar Express“, obiteljskom filmu Roberta Zemeckisa. U intervjuu za*USA Weekend, Hanks je rekao kako bira projekte: "Od*Ženske lige, ne može to biti bilo kakav film. Mora me privući... Mora me obuzeti želja da snimim taj film. Volim misliti kako sam spreman na sve kako bih to napravio kako treba."




    „Terminal“




    12. juna*2002. godine postao je najmlađi dobitnik nagrade za životno djelo Američkog filmskog instituta. U kolovozu*2005., Hanks je izabran za potpredsjednika Akademije filmskih umjetnosti i znanosti.

    Hanks se pojavio i u dugoočekivanom filmu*„Da Vincijev kod“, temeljen na najprodavanijem romanu*Dana Browna. Film je objavljen*19. maja*2006. godine u Americi, a u svijetu je zaradio više od 750 miliona dolara. Hanks je bio pripovijedač u dokumentarcu Kena Burnsa iz*2007. godine,*„Rat“, čitajući izvatke iz kolumni koje je Al McIntosh pisao za vrijeme*Drugog svjetskog rata.




    Tom Henks u trećem nastavku “Da Vinčijevog koda”: Ne dobijam ulogu najzgodnijeg ili najvišeg već najpametnijeg!




    Privatni život


    Hanks je od*1978. do*1987. godine bio u braku sa Samanthom Lewes. Par je imao dvoje djece, sina Colina Hanksa (koji je postao glumac) i kćer Elizabeth.*1988. godine se oženio s glumicom Ritom Wilson. Prije vjenčanja prešao je s katoličke na njezinu grčku pravoslavnu vjeru. Prvi su se put sreli na setu Hanksove televizijske serije*„Prisni prijatelji“, ali su se zbližili radeći na filmu „Volonter“i. Imaju dva sina, Chestera (Chet) i Trumana.




    Izabrana filmografija


    Splash*(1984.)
    Veliki*(1988.)
    Joe protiv vulkana*(1990.)
    Vatromet taština*(1990.)
    Ženska liga*(1992.)
    Philadelphia*(1993.)
    Romansa u Seattleu*(1993.)
    Forrest Gump*(1994.)
    Apollo 13*(1995.)
    Imaš poruku*(1998.)




    „Joe protiv vulkana“




    Spašavanje vojnika Ryana*(1998.)
    Zelena milja*(1999.)
    Brodolom života*(2000.)
    Put do uništenja*(2002.)
    Uhvati me ako možeš*(2002.)
    Gangsterska petorka*(2004.)
    Terminal*(2004.)
    Da Vincijev kod*(2006.)




    „Uhvati me ako možeš“




    Nagrade i nominacije


    Nominiran za*Oscara*za najboljeg glumca -*Veliki*(1988.)
    Osvojena*Nagrada Saturn*za najboljeg glumca -*Veliki*(1988.)
    Zlatni globus*za najboljeg glumca u mjuziklu ili komediji -*Veliki*(1989.)
    Oscar za najboljeg glumca -*Philadelphia*(1993.)
    Oscar za najboljeg glumca -*Forrest Gump*(1994.)
    Zlatni globus za najboljeg glumca u drami -*Philadelphia*(1994.)
    Zlatni globus za najboljeg glumca u drami -*Forrest Gump*(1995.)
    Nominiran za Oscara za najboljeg glumca -*Spašavanje vojnika Ryana*(1998.)
    Nomoniran za Oscara za najboljeg glumca -*Brodolom života*(2000.)
    Zlatni globus za najboljeg glumca u drami -*Brodolom života*(2001.)




    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]



    Izvor: wikipedija; askmen.com; buzzfeed.com; pandawhale.com; wefollowpics.com; digitalspy.co.uk; movienerdtalk.wordpress.com; nydailynews.com; pinterest.com; nollywoodone.com; covershut.com; windsorstar.com; moviestillsdb.com; svet.rs; mojtv.hr; tvk3.info; youtube
    Last edited by Lena; 13.09.2015 at 15:11.
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

  12. #10
    Senior Member

    Points: 5,012, Level: 1
    Level completed: 99%, Points required for next Level: 0
    Overall activity: 14.0%
    Achievements:
    Tagger First Class1 year registered5000 Experience Points

    Registrovan
    Sep 2015
    Postovi
    1,070
    Country: Bosnia-Herzegovina
    Say 'Thank You!' for this post. :
    0 For This Post
    22 Ukupno
    Points
    5,012
    Level
    1

    Prikaz Nagrada

    leptir3 Greta Lovisa Gustafson / Greta Garbo

    Greta Lovisa Gustafson / Greta Garbo

    (18. septembar 1905. - 15. april 1990.)







    Greta Garbo bila je američka glumica švedskog porekla i jedna od najvećih filmskih zvezda tridesetih godina 20. veka. Već sa svojim trećim filmom - Put i đavo iz 1926, Garbo je postala toliko popularna da je njen prvi zvučni film, Ana Kristi, reklamiran pod sloganom Garbo govori!. Ovaj film joj je doneo prvu nominaciju za Oskara za najbolju glavnu glumicu i status međunarodne zvezde. Drugi poznati filmovi u kojima je igrala su Romansa, Grand hotel, Ana Karenjina, Dama s kamelijama i Ninočka. Posle neuspeha filma Žena sa dva lica, dvadesetsedmog u njenoj karijeri, Greta se povukla sa filma. Na kraju filmske karijere imala je četiri nominacije za Oskara. Američki filmski institut je uvrstio među pet najboljih glumica dvadesetog veka.





    Tajna Grete Garbo Priča o legendarnoj filmskoj divi, sagledavanje strahova i snage jedne od najintrigantnijih žena dvadesetog veka.



    Greta se nije udavala i nije imala dece i živela je sama. Ljubavne afere koje je imala sa brojnim glumicama bile su javna tajna. Garbo je vešto izbegavala intervjue i pojavljivanja u javnosti, te je od 1941. kada se povukla, pa do smrti 1990. godine stvorila svojevrstan mit o sebi kao jednoj od najmisterioznijih javnih ličnosti. Bila je tajanstvena i nekomunikativna, te nije ni čudo što je dala jedan od najkraćih intervjua u istoriji. Kada je novinar počeo razgovor rečenicom:*"Znate, pitam se..."*Garbo je odsečno odgovorila:*"A zašto se pitate?"*i otišla




    Detinjstvo u Švedskoj


    Greta Garbo je rođena u Stokholmu (Švedska), od majke Ane Lovise, koja je radila u fabrici za proizvodnju džemova, i oca Karla Alfreda Gustafsona, koji je obavljao više fizičkih poslova - čistio ulice, raznosio namirnice, radio u fabrikama. Bila je njihovo treće i najmlađe dete. Ana i Karl su se venčali u Stokholmu, gde su se i upoznali. Oboje su bili iz provincijskih gradova, i u prestonici su tražili posao. Greta i njeni sestra i brat su od malih nogu bili naviknuti na skroman i težak život. Živeli su u malom stanu koji nije imao toplu vodu. Garbo se prisećala:




    „ Duge zimske noći bile su večno sive. Otac bi sedeo u uglu i čitao novine. U drugom ćošku, majka bi uzdišući krpila staru odeću. Mi, deca, šaputali bismo ili samo sedeli u tišini. Svi smo bili jako nervozni, kao da se neka opasnost osećala u vazduhu. Takve večeri se osetljivoj devojci zauvek urežu u sećanje. Svi stanovi u kraju gde smo živeli, ličili su jedan na drugi - njihova ružnoća uklapala se u sve što je i nas okruživalo"




    Greta Garbo u filmi "Inspiracija", 1931.




    Atmosfera u kući postala je još teža kada se Karl ozbiljno razboleo 1919. godine. Bio je jedan od mnogih koji su te zime dobili španski grip. Najpre je sve ređe odlazio na posao da bi posle bio gotovo vezan za krevet. Greta ga je negovala i jednom nedeljno vodila na terapiju, ali on je umro već sledeće godine - kada je ona imala četrnaest godina. Odmah potom, njena sestra Alva, koja je išla na časove stenografije, zaposlila se u agenciji za osiguranje kako bi izdržavala porodicu.

    Greta je kao dete bila sanjar, a jedna od njenih želja bila je da postane glumica. Mrzela je da ide u školu, gde bi se uvek igrala sama. Bila je veoma maštovita, te bi se u društvu uvek nametnula kao vođa. Jedino za šta je pokazivala interesovanje bilo je pozorište. Kao i sva druga deca iz radničke klase, Greta nije nastavila školovanje. Kasnije je priznala da je zbog toga oduvek imala kompleks niže vrednosti.




    Karijera


    1920-1925: Prve uloge

    Greta je prvo radila kao prodavačica i dizajner šešira, da bi je isti poslodavac, uočivši njenu privlačnost, unapredio u manekenku. Ubrzo je dobila ponudu da glumi u reklami za žensku odeću. Na filmu se prvi put pojavila 1922. godine, u komediji Lutalica Piter, ali kao statista. Shvativši u kom pravcu želi da ide njena karijera, Garbo je iste godine upisala glumu na Kraljevskoj školi dramskih umetnosti u Stokholmu. Reditelj Moric Stiler ponudio joj je ulogu u romantičnoj drami Saga o Gesti Berlingu, adaptaciji istoimenog romana Selme Lagerlef, koju je ona rado prihvatila. Godine 1925. dobila je svoju prvu glavnu ulogu u filmu Ulica bez radosti, nemačkog režisera Georga Vilhelma Pabsta. Posle ovog filma Garbo je otišla u Ameriku, gde je uz pomoć veza Morica Stilera dobila angažman u kući Metro-Goldvin-Mejer. U Holivudu joj uskoro veze nisu ni bile potrebne, jer je direktor MGM-a, Luj Mejer, bio očaran njenom pojavom.





    1926-1930: „Garbo govori!“


    U filmu "Ana Kristi", 1930. godine




    Greta Garbo je u Holivud stigla prve nedelje jula 1925, gde je očekivala da će raditi na nekom filmu Morica Stilera. Međutim, dobila je ulogu Leonore u filmu Bujica, pored Rikarda Korteza. Film je ostvario uspeh na blagajnama, a Gretina gluma je dobila pohvale. Nakon uspeha ovog filma, Irvin Talberg je izabrao Garbo za glavnu glumicu u svojoj drami Zavodnica iako je, kad ju je prvi put video, rekao za nju da je potpuno beskorisna. Glumica nije bila zadovoljna scenarijem, jer joj je izgledalo da će je samo tražiti za uloge žena sumnjivog morala, međutim još uvek nije smela tek tako da odbije ulogu. Kasnije je rekla da je za taj film i njegovo snimanje vezuju samo ružne uspomene. Za vreme snimanja telegramom joj je javljeno da je njena sestra Alva umrla, u dvadesetrećoj godini. Kada je tražila dozvolu da ode na sahranu, uplašeni za ceo projekat, producenti su odbili zahtev i naložili joj da se vrati na snimanje. Stiler, koji je slabo razumeo engleski, nije se slagao sa ostalim članovima tima. Na kraju, troškovi snimanja postali su previsoki, i celokupna zarada od filma utrošena je na njihovo pokriće. Greta, koja je ponovo dobila odlične kritike, privlačila je sve veću pažnju Holivuda.*

    Garbo je snimila još osam nemih filmova koji su postali popularni širom sveta i pretvorili je u jednu od najtraženijih glumica. U većini njih glumila je pored Džona Gilberta, sa kojim je bila u sentimentalnoj vezi koja je, kao i njegovi pokušaji da se oženi njome, privlačila veliku pažnju javnosti u Americi. Uprkos velikoj popularnosti, producenti su oklevali da joj daju ulogu u zvučnom filmu zbog švedskog naglaska. Ipak, posle dugog odlaganja, dodelili su joj ulogu lučke prostitutke u filmu Ana Kristi - napisanom po istoimenoj predstavi Judžina O'Nila. Kako bi bili sigurniji u uspeh projekta, reklamirali su ga pod sloganom Garbo govori!.*

    Greta je za ovu izvedbu prvi put bila nominovana za Oskar za najbolju glavnu glumicu, a Ana Kristi je bio komercijalno najuspešniji film 1930. godine. Bio je toliko popularan da je sledeće godine snimljena nemačka verzija - opet sa Gretom kao Anom Kristi. Već sa sledećim filmom - Romansa, Garbo je opet bila nominovana za Oskara.





    1931- 1935: Proboj u Holivudu


    "Mata Hari"





    Posle dva filma koja su dobila pohvale od kritike, uticaj Grete Garbo u Holivudu je porastao. Godine 1931. dobila je ulogu popularne špijunke Mate Hari u istoimenom filmu, kao i ruske balerine u filmu Grand hotel iz 1932. Oba filma su postala blokbasteri, sa velikom zaradom u bioskopima širom sveta. Greta je bila na vrhuncu popularnosti, a producenti su veliko interesovanje za njene filmove i privatan život zvali garbomanijom. Kada joj je istekao ugovor sa MGM 1932, Greta ga je obnovila ali sa uslovom da ima slobodu u biranju filmova i partnera.

    Godine 1933. Garbo je snimala Kraljicu Kristinu - biografsku dramu o Kristini od Švedske, i tom prilikom je pokazala veliku plemenitost suprotstavivši se producentima po pitanju partnera za taj film. Garbo je insistirala da joj partner bude Džon Gilbert, međutim, sam Luis Majer se jako usprotivio njenoj želji pošto je Gilbertovoj karijeri odavno došao kraj, i tražio Lorensa Olivijea, tada zvezdu u usponu, ali Greta je ostala uporna, tako da je na kraju ipak Gilbert bio njen partner.

    Dejvid Selznik joj je 1935. ponudio ulogu u svojoj drami Pobeda nad tamom, ali je Garbo imala druge planove - bio je u pripremi film Ana Karenjina, u kom je Greta bila glavna protagonistkinja - pa je ulogu na kraju dobila Beti Dejvis.




    1936-1941: „Dama sa kamelijama“


    Dama s kamelijama (1936.) - romantična drama snimljena prema istoimenome romanu Alexandrea Dumasa mlađeg




    Garbo je 1936. odigrala ulogu Margerite Gotje u filmu Dama sa kamelijama. Ovaj film joj je doneo treću nominaciju za Oskara, dok je uloga francuske kurtizane postala njen zaštitni znak. Za vreme snimanja filma Marija Velevska 1937. bila je objavljena lista pet najtraženijih glumica na kojoj se i ona našla - Ketrin Hepbern, Beti Dejvis, Marlen Ditrih, Džoun Kraford i Greta Garbo, što joj je dobro došlo da joj podigne moral, s obzirom da je Marija Velevska bila kritički i finansijski promašaj. Godine 1939. igrala je u prvoj komediji u svojoj karijeri i za nju bila je nominovana za četvrti Oskar. Bio je to film Ninočka, a činjenica da Greta glumi u komediji bila je toliko neverovatna da je film reklamiran pod sloganom Garbo se smeje! - aluzija na slogan pod kojim se reklamirao film Ana Kristi (Garbo govori!). Poslednji film koji je snimila bila je komedija Žena sa dva lica, reditelja Džordža Kjukora. Iako je solidno prošao na blagajnama, bio je ovo još jedan kritički promašaj. Greta je taj film nazvala svojim grobom i odlučila da je došlo vreme da se povuče. Žena sa dva lica je bio njen dvadesetsedmi dugometražni film, a filmska karijera joj je trajala jedva nešto više od dvadeset godina.




    Kao "Ninočka"





    Pokušaji povratka i smrt


    Greta Garbo je dva puta pokušala da se vrati filmu. Prvi put je to bilo 1948. godine, kada je potpisala ugovor vredan 200.000 dolara za glavnu ulogu u filmu Vojvotkinja od Lanžea, po Balzakovom romanu. Prisustvovala je probnim snimanjima, naučila scenario i zaputila se u Rim gde je trebalo da se snima film, ali kada je stigla, saznala je da je projekat propao zbog skromnih novčanih sredstava. Verovalo se da su i ti mali snimci koje je Greta uradila pre snimanja zauvek izgubljeni, međutim krajem osamdesetih su pronađeni u nečijoj garaži i 2005. iskorišćeni za snimanje dokumentarca Garbo. Još jednom je pokušala da se vrati 1969. na molbu italijanskog reditelja Lukina Viskontija. Viskonti je naime pripremao raskošni projekat U potrazi za izgubljenim vremenom, po istoimenom kolosalnom delu Marsela Prusta. Iako je angažovao dve velike zvezde - Alena Delona i Lorensa Olivijea, kaže da je Greta bila neverovatan autoritet. Pošto je film trebalo da traje četiri sata, troškovi su postali astronomski i nikada nije završen.







    Iako Garbo nije živela u apsolutnoj samoći kako se to verovalo (često je sa prijateljima putovala Evropom), bila je neverovatno melanholična i anksiozna. Nije davala intervjue, niti odgovarala na pisma obožavalaca, kojih bi u toku nedelje bilo i po nekoliko hiljada. Jedini hobi joj je bio skupljanje umetničkih predmeta. Među slikama koje su se nalazile u njenom stanu, bile su i dve slike Ogista Renoara i dve Pjera Bonara. Godine 1951. dobila je američko državljanstvo i kupila je sedmosobni stan na Menhetnu. Trideset godina kasnije uspešno se izlečila od raka dojke. Umrla je 15. aprila 1990. od upale pluća i srčanih problema.

    Greta je bila štedljiva i mudra kada je novac bio u pitanju. Bogatstvo koje je ostalo iza nje, procenjeno na 32.000.000 dolara, testamentom je zaveštala svojoj nećaki Grej Rajsfild.




    "Žena s dva lica" - poslednji film




    Ljubavni život


    Greta Garbo je vodila nekonvencionalan ljubavni život. Poznato je da je njena najveća ljubav bio muškarac, ali ne mogu se zanemariti ni brojne sentimentalne veze sa ženama.

    Jedna od prvih homoseksualnih veza koje je Garbo imala, bila je sa glumicom Monom Martens. Njih dve su se upoznale na snimanju filma Saga o Gesti Berlingu i čak su delile hotelsku sobu u Stokholmu. Prvi mladić u koga je Greta bila zaljubljena je bio glumac Džon Gilbert, njen partner u nekoliko filmova. Ispostavilo se da ljubavne scene iz filma Put i đavo koje su snimili njih dvoje zaista nisu bile gluma. Bilo je poznato da su bili u sentimentalnoj vezi i da je trebalo da se venčaju, do čega ipak na kraju nije došlo. Kontroverzni engleski publicista Najdžel Kotorn, napisao je u svojoj knjizi Ljubavni život holivudskih boginja da je Garbo pobegla sa same ceremonije venčanja, što je kasnije objasnila rečima: „Plašila sam se da će mi komandovati i naređivati šta da radim. Oduvek sam želela da ja budem onaj koji se pita.“ Iako je njihova veza odavno bila završena, studio je nastavio da forsira tu priču kad god bi se pojavilo nešto što bi ukazivalo na Gretinu dekadentnu prirodu. Po njenom dolasku u Holivud, novine su pisale i o Gretinim vezama sa glumicama Lilijan Tašman i Fifi D'Orsej, da bi se potom okrenule njenom odnosu sa književnicom, španskom vojvotkinjom Mercedes de Akostom. De Akosta je prvi put videla Gretu u Istanbulu 1924. dok je ova snimala propali film Robinja iz Smolne. Prema sopstvenim rečima, De Akostu su veoma uznemirile njene oči i želela je da popriča sa njom, ali nije znala na kom jeziku da joj se obrati. Upoznale su se nekoliko godina kasnije, u Americi 1931. godine, a ubrzo potom počele su da izlaze zajedno. U svojim memoarima, de Akosta kaže da su zajedno išle na odmor na Srebrno jezero u planinama Sijera Nevade. Njihova veza trajala je narednih trideset godina. Kada je Akosta objavila knjigu 1961. godine, u kojoj je pričala o njihovom odnosu, Greta je postajala sve hladnija prema njoj i na kraju su prekinule svaki kontakt.




    "Kraljica Kristina"





    Garbo je bila i u kraćim ljubavnim vezama sa dirigentom Leopoldom Stokovskim, kao i sa ruskom kreatorkom Valentinom i njenim suprugom, Džordžom Šlijem. Njih troje su često viđani zajedno, a njih dve bi bile obučene potpuno isto.

    Poslednji (poznati) dugogodišnji partner Grete Garbo navodno je bio fotograf Sesil Biton. Njih dvoje je upoznao Džordž Šli 1946. godine, na jednoj zabavi. I Biton je, kao i Garbo, imao odnose sa oba pola. Kada je Šli umro 1964, atmosfera koja je vladala između Sesila i Grete bila je teška. Nakon nekoliko neuspelih pokušaja Biton je odustao od ideje da se oženi Gretom. Po legendi posetila ga je nekoliko dana pre nego što je umro, nakon dugogodišnjeg izbegavanja i ćutanja. Savremeni Gretini biografi smatraju da je ova veza bila lažna ili da uopšte nije postojala, budući da je Biton, po njihovom mišljenju, bio deklarisani homoseksualac. Sama Greta nikada nije potvrdila da je između njih ikada postojalo nešto više od prijateljstva.

    Nakon njene smrti, a i pre, mnogi su obelodanili svoju vezu sa poznatom glumicom. Ona sama nikada to nije potvrdila, ali ni demantovala. Među njima su bili Džoni Vajsmiler i Ža Ža Gabor. Godine 2005. švedska glumica Mimi Polak rekla je da je bila u vezi sa Gretom još dok su zajedno išle u školu. Svoje tvrdnje je posvedočila brojnim pismima koja joj je slala Garbo. U jednom od njih, koje je napisano 1930, kada je Polakova bila trudna, Greta je napisala:*„Naša priroda ne može biti drugačija od ovakve, kakvom je Bog stvorio. Ali ipak sam mislila da ćemo zauvek pripadati jedna drugoj".




    "Romansa"




    Rekli su o Greti...


    Mersedes de Akosta je u svojim memoarima Ovde leži srce rekla da je „Garbo izgledala tako otmeno i aristokratski da je podsećala na rusku princezu“. Kada se upoznala sa njom u Holivudu, oduševile su je njene oči za koje je De Akosta rekla da su imale izraz večnosti, kao i to što je nosila pantalone.

    Bilo je poznato da je volela da se šeta obnaženih grudi, bilo na jahti svog prijatelja Aristotela Onazisa, bilo u kući prijatelja i kolege Dejvida Nivena. On je jednom rekao: „Greta je prva žena koju su moji sinovi videli golu. Volela je da se kupa gola u našem bazenu.“ Gretina prijateljica, a po nekima i ljubavnica, Luiz Bruks, rekla je u svojoj knjizi: „Greta je bila prava muškarača, što njene filmove čini još lepšim. Vezu sa Mersedes de Akostom započela je iz čistog snobizma. Ubijala je od batina. Kćerka jednog kasapina zlostavlja jednog potomka vojvode od Albe! Garbo je bila ta koja je lovila. Ali kada bi za njom krenula Marlen Ditrih, ona bi pobegla!“




    "Grand Hotel"





    Reditelj Džordž Kjukor rekao je povodom Gretinog odlaska sa filma: „Greta je staložena i disciplinovana. Ona je jedinstvena - stvorenje rođeno za kamere! Ali znala je kada treba da se povuče, jednostavno je to osetila. I previše je pametna da bi pokušala da se vrati“.

    Drama hrvatskog autora Mira Gavrana, Tajna Grete Garbo, premijerno je bila izvedena 25. februara 2012. u beogradskom pozorištu Madlenijanum. Lik Grete Garbo tumači Tanja Bošković, koja je nekoliko dana nakon premijere rekla o skandinavskoj divi:

    „ Greta Garbo nije volela glamur i taj pogubni, površni Holivud, bez obzira na to koliko je bila glamurozna. Ona je bila duboka osoba - po osećanjima, po služenju lepoti, ali, takođe je bila veoma opsednuta umetnošću... Interesantno je to što se ona nama predstavlja kroz ovaj komad u onim godinama u kojima o njoj ništa ne znamo... Ne znamo šta se dešavalo Greti pedesetih godina dvadesetog veka. Miro Gavran je upravo u 1954. godinu smestio radnju predstave, kada je ona imala pedeset godina. O tom periodu imamo šture podatke – da je živela negde u okolini Njujorka. Greta Garbo je bila izuzetno zanimljiva osoba, ali tajanstvena. Ona nije davala da se lako ulazi u njen život. Bila je emotivni gigant, ozbiljan intelekt.




    Kao Ana Karenjina




    „Želim da me ostave na miru“


    Gretin omiljeni glumac bio je Gari Kuper, a ona Hitlerova omiljena glumica. Nekoliko puta je pokušala da iskoristi svoj uticaj kako bi Kuperu obezbedila ulogu u nekom svom filmu, ali nikada nije uspela. Mrzela je Klarka Gejbla, a on je nju smatrao snobom. Najbolje prijateljice su joj bile Debora Ker i Lili Palmer.

    Izuzetno lepa, visoka i vitka, lica koje odaje bogat unutrašnji život i odsutnost svake površnosti, Greta je bila predodređena za romantične uloge tajanstvenih i nedostižnih fatalnih žena. To joj se nikada nije dopadalo: „Ne želim da budem glupa zavodnica. Ne vidim smisao lepog oblačenja i zavođenja muškaraca, ne radeći pritom ništa osim toga.“ Bila je veoma fotogenična i vrlo sugestivna u krupnim planovima. Uspešno je razradila prepoznatljiv glumački stil zasnovan na spoju suzdržanosti i artificijelnosti kojim je dočarala bogat, složen i kontradiktoran emocionalni život likova privlačnih, ali muškarcima nedostižnih žena. Nakon što je igrom slučaja u nekoliko svojih filmova oterala muškarce od sebe, govoreći im da joj ne treba niko i da je ostave na miru, godinama joj je pripisivana rečenica: Želim da budem sama. Greta je to kasnije demantovala: „Nikada nisam rekla da želim da budem sama. Rekla sam da želim da me ostave na miru.“ Na pitanje zašto se pored toliko ljubavnika nikada nije udala, odgovorila je: „Nije vam potreban brak da biste imali dobrog prijatelja sa kojim ćete živeti.“ Uprkos burnom ljubavnom životu i statusu filmske dive i planetarne zvezde, Garbo je stekla reputaciju najdepresivnijeg Skandinavca posle Hamleta.*„Moja životna priča su sporedni ulazi, bočna vrata, tajni liftovi i drugi načini za ulazak i izlazak, kako me ljudi ne bi uznemiravali“, ali je dodala još:*„Svako od nas živi svoj život samo jednom. Ako si iskren, i to ti je dovoljno.“

    Kada je osamdesetih godina 20. veka jedan mladić prepoznao na ulici i upitao: „Da li ste Vi Greta Garbo?“, odgovorila je:*„Bila sam Greta Garbo.“







    Filmografija


    1922. Lutalica Piter Greta
    (Greta)*
    1924. Saga o Gesti Berlingu Elizabet Dona
    (Elizabeth Dohna)*
    1925. Ulica bez radosti Greta Rumfort
    (Greta Rumfort)*
    1926. Bujica Leonora Moreno
    (Leonora Moreno)*
    Zavodnica Elena
    (Elena)*
    Put i đavo Felisitas
    (Felicitas)*
    1927. Ljubav Ana Karenjina
    (Anna Karenina)*
    1928. Božanstvena žena Marijana
    (Marianne)*
    Tajanstvena dama Tanja Fjodorova
    (Tania Fedorova)*
    Žena ljubavnih afera Dajana Merik Fernes
    (Diana Merrick Furness)*
    1929. Divlje orhideje Lili Sterling
    (Lillie Sterling)*
    Jedino merilo Arden Stjuart Hjulet
    (Arden Stuart Hewlett)*
    Poljubac Irena Geri
    (Irene Guarry)*
    1930. Ana Kristi Ana Kristi
    (Anna Christie)
    Romansa Rita Kavalini
    (Rita Cavallini)
    1931. Inspiracija Ivon Valbre
    (Yvonne Valbret)
    Ana Kristi
    (nemačka verzija) Ana Kristi
    (Anna Christie)
    Uspon i pad Suzan Lenoks Suzan Lenoks
    (Susan Lenox)
    Mata Hari Mata Hari
    (Mata Hari)
    1932. Grand hotel Gruzinska
    (Grusinskaya)
    Tako je, ako vam se čini Zara/Mari
    (Zara/Marie)
    1933. Kraljica Kristina Kristina od Švedske
    (Queen Christina)
    1934. Obojeni veo Katrin Kerber Fane
    (Katrin Koerber Fane)
    1935. Ana Karenjina Ana Karenjina
    (Anna Karenina)
    1936. Dama sa kamelijama Margerita Gotje
    (Marguerite Gautier)
    1937. Marija Valevska Marija Valevska
    (Marie Walewska)
    1939. Ninočka Nina Ivanovna NinočkaJakušova
    (Нина Ивановна „Ниночка“ Якушова)
    1941. Žena sa dva lica Karin Borg Blejk
    (Karin Borg Blake)








    Izvor: Wikipedija; fanpix.famousfix.com; e-zemun.rs; flickriver.com; lichnosti.net; imdb.com; 6yka.com; garboforever.com; online.hr; pressrs.ba; prva.rs; wikimedia.org; pinterest.com; tumblr.com​
    [Samo registrovani clanovi mogu videti ovaj sadrzaj. ]
    Odgovor Sa Citatom Odgovor Sa Citatom
    HVALA

 

 
+ Odgovor Na Temu
Strana 1 od 2 1 2 ZadnjaZadnja

Informacija Teme

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

Slične Teme

  1. Jovan Perisic
    By sladjan972 in forum Narodna Muzika
    Odgovori: 2
    Zadnji Post: 07.10.2017, 18:05
  2. Jovan uzivo
    By Nina1 in forum Uzivo Muzika
    Odgovori: 0
    Zadnji Post: 31.10.2013, 20:53
  3. Bajaga - Zmaj od nocaja
    By Zile1991 in forum Zabavna Muzika
    Odgovori: 0
    Zadnji Post: 28.07.2013, 11:12
  4. Jovan Perisic
    By M e r i in forum Tekstovi Pesama Narodne Muzike
    Odgovori: 71
    Zadnji Post: 19.07.2013, 23:37
  5. Jovan Mihaljica
    By Goca in forum Tekstovi Pesama Narodne Muzike
    Odgovori: 11
    Zadnji Post: 03.05.2013, 22:40

Članovi koji su pročitali ovu temu : 1

You do not have permission to view the list of names.

Tagovi za ovu Temu

Bookmarks

Pravila Postanja

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts

Prijatelji Sajta

Vremenska Zona je GMT +1. Trenutno je 11:22 sati.
Powered by vBulletin
Copyright © 2019 Srpski Prevod by Milance®
Radio Poljubac By: www.radio-poljubac.com